Υδροσάλπιγγες

Προβλήματα στις σάλπιγγες

Πολύ συχνά το αίτιο της υπογονιμότητας εντοπίζεται στις σάλπιγγες. Η δυσλειτουργία των κροσσών μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορούν να καθοδηγήσουν το ωάριο μέσα στις σαλπιγγες. Συμφύσεις γύρω από την σάλπιγγα μπορεί να την παραμορφώσουν, ή να μειώσουν κινητικότητά της, ή να διαταράξουν τη φυσιολογική ανατομική σχέση σαλπιγγας-ωοθήκης, έτσι ώστε να επηρεάσουν δυσμενώς την ικανότητά της να συλλέξει το ωάριο. Βλάβη στα κύτταρα που επενδύουν το εσωτερικό των σαλπιγγων μπορεί να εμποδίσει τα σπερματοζωάρια να φτάσουν το ωάριο ή να εμποδίσουν την γονιμοποίηση.

Aπόφραξη των σαλπιγγων μπορεί επίσης να εμποδίσει το σπέρμα να φτάσει το ωάριο, είτε το ωάριο να κατέβει προς την μήτρα, αυξάνοντας την πιθανότητα εξωμητριας κυησης.

Οι περισσότερες γυναίκες δε θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν πρόβλημα στις σάλπιγγες, μέχρι να ελεγχτούν για γονιμότητα. Κάποιες όμως μπορεί να έχουν έντονους πόνους περιόδου, ανώμαλο κύκλο, ή πόνους στην οσφυϊκή χώρα.

Αίτια :Λοίμωξη

Είναι η συνηθέστερη αιτία προβλημάτων στις σάλπιγγες, ειδικά όταν η λοίμωξη δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, ή δεν αντιμετωπιστεί επαρκώς. Προηγούμενες μολύνσεις της οσφυϊκής χώρας. Σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες όπως χλαμύδια ή γονόρροια. Διασπορά της λοίμωξης από εσωτερικά όργανα όπως απο σκωληκοειδίτιδα. Μετά από έκτρωση, αποβολή ή τοκετό, μία λοίμωξη ίσως επεκταθεί στις σάλπιγγες.

Ιστορικο εγχείρησεων

Οποιαδήποτε εγχείρηση στις σάλπιγγες, τις ωοθήκες ή την μήτρα μπορεί να προκαλέσει συγκολλήσεις. Κάποιες φορές και εγχειρήσεις στην κοιλιακή χώρα μπορεί να επηρεάσουν τις σάλπιγγες.

Προηγούμενες έξωμητριες κυησεις

Μπορεί να προκαλέσουν ζημιά στις σάλπιγγες.

Συγγενείς ανωμαλίες

Δυσμορφία των σάλπιγγως.

Ενδομητρίωση

Μπορεί να προκαλέσει ζημιά στις σάλπιγγες, συγκολλήσεις και κάποιες φορές απόφραξη στις σαλπιγγες(πολυ σπανια).

Υδροσάλπιγγες

Η πάθηση αυτή αναφέρεται σε παγιδευμένο υγρό μέσα στις σάλπιγγες, λόγω παλαιοτέρων φλεγμονών. Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να αποκατασταθεί χειρουργικά, αλλιώς πρέπει να γίνει εξωσωματική γονιμοποίηση. Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι υδροσάλπιγγες μειώνουν τις πιθανότητες επιτυχίας και αυξάνουν την πιθανότητα αποβολής. Για τους λόγους αυτούς πολλοί γιατροί συμβουλεύουν αφαίρεση ή απολινωση των υδροσάλπιγγων.

Η σημασία της υδροσάλπιγγας στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή

Η εξωσωματική γονιμοποίηση εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση γυναικών με σαλπιγγικό παράγοντα και ειδικότερα σε υδροσάλπιγγες. Βρέθηκε όμως, ότι σε σοβαρού βαθμού απόφραξη του κωδωνικού στομίου της σάλπιγγας το ποσοστό κυήσεων μειώνεται σημαντικά, γεγονός που δεν συμβαίνει σε άλλου είδους παθήσεις των σαλπίγγων, διαφόρου αιτιολογίας.

• Ο Sims και συν. (1993) ανέφερε ελαττωμένο ποσοστό κλινικών κυήσεων και αυξημένο ποσοστό αποβολών σε γυναίκες με υδροσάλπιγγες, συγκρινόμενο με εκείνο άλλου τύπου παθήσεων των σαλπίγγων.
• Ο Strandell και οι συν. 1994, βρήκε ότι γυναίκες με ετερόπλευρη ή αμφοτερόπλευρη υδροσάλπιγγα είχαν σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό κυήσεων από ότι γυναίκες με αλλοιώσεις των σαλπίγγων χωρίς όμως απόφραξη του τελικού τους τμήματος. Το ποσοστό κυήσεων ήταν 13% σε γυναίκες με υδροσάλπιγγες, ενώ σε γυναίκες με ελαφρού βαθμού βλάβη των σαλπίγγων το ποσοστό ανήρχετο στο 26%. Οι συγγραφείς υπέθεσαν ότι η σαλπιγγεκτομή ή η σαλπιγγοστομία πιθανώς να αύξαναν το ποσοστό κυήσεων.
• Ο Andersen και οι συν. (1994) διέγνωσαν υπερηχογραφικά υδροσάλπιγγες και βρήκαν ποσοστό κυήσεων 22% με IVF, συγκρινόμενο σε 36% με παθήσεις των σαλπίγγων άλλης αιτιολογίας. Το ποσοστό αποβολών ήταν 70% σε υδροσάλπιγγες και 36% στην άλλη ομάδα.
• Ο Vandrome και οι συν. (1995) επιβεβαίωσαν τα ευρήματα των προηγούμενων συγγραφέων με ποσοστό κυήσεων 10% στην ομάδα των γυναικών με υδροσάλπιγγες και 23% στην άλλη ομάδα.
• O Vejtrorp και οι συν. το 1995 σε μια πολυκεντρική μελέτη στη Δανία, μελέτησαν 104 γυναίκες με υδροσάλπιγγες και 125 με άλλες παθολογικές καταστάσεις και απέδειξαν ότι το ποσοστό κυήσεων ήταν σημαντικά ελαττωμένο στην ομάδα των υδροσαλπίγγων (6% με 23% αντίστοιχα). Επίσης παρατήρησαν ότι η καθυστέρηση της εφαρμογής της IVF σε γυναίκες με υδροσάλπιγγα ελάττωνε την πιθανότητα συλλήψεως.
• Ο Fleming και οι συν. το 1996 σε μία αναδρομική μελέτη 79 γυναικών με υδροσάλπιγγες φλεγμονώδους αιτιολογίας απέδειξαν ότι η επιτυχία της IVF επηρεάζεται σημαντικά σε αυτές τις γυναίκες. Οι συγγραφείς πρότειναν σαλπιγγεκτομή ή σαλπιγγοστομία για βελτίωση των αποτελεσμάτων της IVF.
• Μια πρόσφατη μελέτη από τον Katz και τους συνεργάτες του το 1966 σε 846 γυναίκες με πάθηση των σαλπίγγων το ποσοστό κυήσεων ήταν 17% στις υδροσάλπιγγες συγκρινόμενο με 37% στις άλλες παθήσεις των σαλπίγγων. Η μελέτη αυτή περιλαμβάνει 1.766 κύκλους και θεωρείται η μεγαλύτερη αναδρομική μελέτη η οποία αποδεικνύει την ελάττωση του ποσοστού εμφύτευσης και κύησης στην παρουσία υδροσάλπιγγας.
• Ο Freeman και οι συν. το 1996 συμφωνούν με τα προηγούμενα αποτελέσματα των άλλων ερευνητών με αντίστοιχα ποσοστά 15% σε υδροσάλπιγγες και 29% σε παθήσεις άλλης αιτιολογίας. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι οι υδροσάλπιγγες δεν επηρεάζουν μόνο το ποσοστό εμφύτευσης αλλά και την ποιότητα των ωαρίων.
• Η παρουσία υδροσάλπιγγας επηρεάζει το ποσοστό εμφύτευσης του γονιμοποιημένου ωαρίου και σε μη διεγερμένους κύκλους (Akman, 1996).
• Η υδροσάλπιγγα επίσης προδιαθέτει για ανάπτυξη έκτοπης κύησης σε IVF. Άλλωστε η πρώτη ανθρώπινη κύηση το 1977 από τον Edwards και τον Steptoe ήταν σαλπιγγική έκτοπη κύηση. Ο Zouvres και συν. το 1991 σε 891 κύκλους σε γυναίκες με απόφραξη των σαλπίγγων ανέφεραν ποσοστό έκτοπης κύησης 12%. Για το λόγο αυτό πρότειναν κλείσιμο του μητριαίου τμήματος της σάλπιγγας με διατομή, clip ή καυτηρίαση με CO2 λέιζερ ή διαθερμία.
• Ο Sharana και οι συνεργάτες του (1966) μελέτησαν 63 ασθενείς με υδροσάλπιγγες και 60 χωρίς, ανευρίσκοντας τις ασθενείς με θετικούς τίτλους αντισωμάτων των χλαμυδίων. Η χορήγηση αντιβιοτικών σε ασθενείς με υδροσάλπιγγες και θετικούς τίτλους πριν την εξωσωματική γονιμοποίηση δεν τροποποίησε το αποτέλεσμα.
• Συμπερασματικά, η IVF σε ασθενείς με υδροσάλπιγγες εμφανίζει χαμηλότερο ποσοστό κυήσεων (10%), αυξημένο κίνδυνο έκτοπης κύησης, μεγαλύτερο ποσοστό φλεγμονών μετά την αναρρόφηση του σαλπιγγικού υγρού υπερηχογραφικά, όπως και αυξημένο ποσοστό αποβολών.

Παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν την εμφύτευση σε υδροσάλπιγγες

Υπάρχουν ποικίλοι παράγοντες που επηρεάζουν το ποσοστό εμφύτευσης του γονιμοποιημένου ωαρίου μετά την εξωσωματική γονιμοποίηση. Ένας σημαντικός παράγων, αδιευκρίνιστος ακόμη, είναι το περιβάλλον της κοιλότητος της μήτρας και ο μηχανισμός με τον οποίο το υγρό της υδροσάλπιγγας διαταράσσει την υποδεκτικότητα του ενδομητρίου.

Οι προτεινόμενοι μηχανισμοί με τους οποίους η παρουσία υδροσάλπιγγας μπορεί να υπεισέρχεται στην ελάττωση της επιτυχίας εμφύτευσης είναι:

1. η παλινδρόμηση του υδροσαλπιγγικού υγρού στη κοιλότητα της μήτρας (Mansour και συν. 1991)
2. η ανεπανόρθωτη καταστροφή του ενδομητρίου, συγχρόνως με την οξεία φάση της φλεγμονής της σάλπιγγος (Strandel, 1994)
3. η απελευθέρωση από την ενδομητρική κοιλότητα κυτοκινών, προσταγλανδινών, λευκοτριενών και άλλων φλεγμονωδών στοιχείων κατευθείαν στο ενδομήτριο ή δια μέσου της αιματικής και λεμφικής κυκλοφορίας (Orvieto, 1994)
4. η διαταραχή της Ιντεγκρίνης (Lessey, 1994)
5. η καθυστερημένη ανταπόκριση στην αύξηση παραγωγής της α-57-Kda Heat-Stock πρωτείνης, η οποία οδηγεί σε αποβολές (Witkin, 1994)
6. η χρόνια ενδομητρίτιδα, προκαλούμενη κυρίως από χλαμύδια. 41% των ενδομητρικών βιοψιών από ασυμπτωματικές γυναίκες με πιθανό κίνδυνο φλεγμονής από χλαμύδια ήταν θετικές (Jones, 1986)

Πιστεύεται ότι το υγρό της υδροσάλπιγγας μεταφέρεται κατευθείαν στην ενδομητρική κοιλότητα επηρεάζοντας με την τοξικότητά του το ενδομήτριο και το έμβρυο. Πιθανολογείται ότι το υγρό των παθολογικών σαλπίγγων περιέχει μικροοργανισμούς, υπολείμματα κατεστραμμένων κυττάρων, λεμφοκύτταρα και άλλες τοξικές ουσίες, η δε ροή του εντός της μήτρας έχει καταστροφικό αποτέλεσμα στο ενδομήτριο και στο γονιμοποιημένο ωάριο.

• Ο Hill και οι συν. το 1986 απέδειξαν ότι οι υδροσάλπιγγες διατείνονται κατά την διέγερση των ωοθηκών στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή αυξάνοντας τις εκκρίσεις των σαλπίγγων.
• Ο Aboulghar (1990) παρατήρησε ελαττωμένη ωοθηκική ανταπόκριση σε διέγερση των ωοθηκών με γοναδοτροπίνες, ενώ η παρακέντηση των υδροσαλπίγγων πριν την εξωσωματική γονιμοποίηση είχε καλύτερη απάντηση των ωοθηκών στη διέγερση.
• Ο Devoto και οι συνεργάτες του (1994) προσδιόρισαν τις συγκεντρώσεις των υποδοχέων οιστραδιόλης και πρωτεϊνών στις υδροσάλπιγγες. Στην ενδιαφέρουσα αυτή μελέτη απεδείχθη ότι υπάρχει σημαντική ελάττωση των υποδοχέων Ε2 και P nuclear and cytosolic σε υδροσάλπιγγες με καταστροφή του σαλπιγγικού βλεννογόνου.
• Η υδροσάλπιγγα πιθανώς να είναι αποτέλεσμα φλεγμονής από χλαμύδια. Με τον προσδιορισμό αντισωμάτων της ανοσογλομπουλίνης G (1gG) είναι δυνατόν να αναγνωρισθεί προηγούμενη φλεγμονή από χλαμύδια σε μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών με βλάβες των σαλπίγγων, παρά σε ασθενείς με στειρότητα άλλης αιτιολογίας. Ο Rowland (1985) παρατήρησε ότι προηγηθείσα φλεγμονή με χλαμύδια ελαττώνει το ποσοστό επιτυχίας της IVF μέχρι 50%. Ακόμη παρατηρήθηκε ότι γυναίκες με ιστορικό φλεγμονής από χλαμύδια είχαν υψηλό ποσοστό αποβολών μετά την εξωσωματική γονιμοποίηση. Ο Licciardi (1992) σε σύνολο 145 γυναικών οι οποίες υποβλήθηκαν σε IVF βρήκε 20% ποσοστό αποβολών. Το 70% των γυναικών αυτών είχε 1gG αντισώματα έναντι των χλαμυδίων, συγκρινόμενο με μόνο 23% των γυναικών με επιτυχή κύηση μετά IVF/ET.
• Οι Shenk και οι συνεργάτες (1996) υποστηρίζουν ότι υπάρχει άμεση σχέση τοξικότητας του περιεχομένου της υδροσάλπιγγας με το έμβρυο. Οι συγγραφείς παρατήρησαν εκφυλισμένα στην ανάπτυξη τους έμβρυα σε ποσοστό 68%.
• Τελευταία βρέθηκε ότι υπάρχει σχέση υποδεκτικότητας του ενδομητρίου με την έκλυση ιντεγκρινών, και παθολογική παραγωγή αυτών σε ασθενείς με ελαττωμένη υποδεκτικότητα του ενδομητρίου.
• Ο Lessey και οι συνεργάτες (1994) μέτρησαν την β-integrin με ανοσοϊστοχημικές μεθόδους από βιοψίες ενδομητρίου σε γυναίκες με υδροσάλπιγγες και βρήκαν σημαντικά χαμηλά επίπεδα β-integrin σε αντίθεση με τις γυναίκες οι οποίες δεν είχαν υδροσάλπιγγες. Ακόμη απέδειξαν ότι σε γυναίκες οι οποίες υποβλήθηκαν σε χειρουργική αποκατάσταση των σαλπίγγων οι ιντεγκρίνες επανήλθαν στα φυσιολογικά επίπεδα.

Χειρουργική αποκατάσταση της υδροσάλπιγγας πριν την εξωσωματική γονιμοποίηση

• Εφ’όσον η παρουσία υδροσάλπιγγας αποτελεί την κυριότερη αιτία διαταραχής του περιβάλλοντος της ενδομητρικής κοιλότητος εμποδίζοντας την εμφύτευση του εμβρύου, είναι γενικά παραδεκτό ότι η σαλπιγγοστομία, η σαλπιγγεκτομή ή η απολίνωση του μητριαίου τμήματος της σάλπιγγας επαναφέρει στα συνήθη τα ποσοστά συλλήψεων μετά την εξωσωματική γονιμοποίηση.
• Μια από τις πρώτες εργασίες οι οποίες απέδειξε ότι η χειρουργική αποκατάσταση των σαλπίγγων βελτιώνει το ποσοστό κυήσεων ήταν του Vandromme και των συνεργατών του το 1995 οι οποίοι συνέκριναν τρεις ομάδες γυναικών με υδροσάλπιγγες, με σαλπιγγεκτομές και με φυσιολογικές σάλπιγγες. Τα ποσοστά κυήσεων ήταν αντίστοιχα 10%, 22% και 31%.
• Ο Kassbji και οι συνεργάτες (1994) συνέκριναν 118 ασθενείς με υδροσάλπιγγες και 157 ασθενείς, οι οποίες υποβλήθηκαν σε σαλπιγγεκτομή και IVF και βρήκαν ποσοστό κυήσεων 18% στην πρώτη ομάδα και 31% στην δεύτερη.
• Ο Levy και οι συνεργάτες (1996) σε αναδρομική μελέτη συνέκριναν τρεις διαφορετικές χειρουργικές παρεμβάσεις σε ασθενείς με υδροσάλπιγγες. Η ομάδα των γυναικών στην οποία δεν έγινε καμία χειρουργική επέμβαση είχε ποσοστό κύησης 8,5%. Η ομάδα με σαλπιγγοστομία 17%, με σαλπιγγεκτομή 28% και απολίνωση 26%.
• Η πρώτη προοπτική μελέτη η οποία του απέδειξε ότι η εξαίρεση των υδροσαλπίγγων βελτιώνει τα ποσοστά κυήσεων ήταν από τον Shelton και τους συνεργάτες του το 1966. Μετά την σαλπιγγεκτομή το ποσοστό συλλήψεων ανήρχετο στο 25%.
• Επίσης ο Murray και οι συνεργάτες (1966) ανέφεραν ποσοστό κυήσεων 16% σε 25 γυναίκες με υδροσάλπιγγες και 37% σε 107 γυναίκες χωρίς υδροσάλπιγγες.

Στη δική μας μελέτη, η οποία συνεχίζεται,βρέθηκε ότι σε 80 ασθενείς με υδροσάλπιγγα ΙΙΙ και IV σταδίου το ποσοστό κλινικής κυήσεως ήταν 10%, ενώ σε 17 ασθενείς με σοβαρού βαθμού πυελοπεριτονίτιδα και υδροσάλπιγγες (frozen pelvis) 8%. 26 ασθενείς με υδροσάλπιγγες οι οποίες είχαν τουλάχιστον μία αποτυχημένη προσπάθεια IVF και υποβλήθηκαν σε σαλπιγγεκτομή το ποσοστό κυήσεων ήταν 18%. 45 γυναίκες με υδροσάλπιγγες Ι και ΙΙ σταδίου οι οποίες υποβλήθηκαν σε σαλπιγγοστομία με λαπαροσκοπική χειρουργική, τα δε ποσοστά κυήσεων ήταν 17% ενώ 22 ασθενείς με υδροσάλπιγγες οι οποίες υποβλήθηκαν σε τομή του τελικού τμήματος του ισθμού της σάλπιγγας με τη βοήθεια ακτίνων Λέιζερ CO2 τo ποσοστό κυήσεων ήταν 15% .

Δεν είναι πλήρως εξακριβωμένο, εάν η σαλπιγγεκτομή έχει καταστρεπτικό αποτέλεσμα στην αιμάτωση και την νεύρωση της ωοθήκης οι οποίες ως γνωστόν είναι σημαντικές παράμετροι για την ωοθυλακιογέννεση, την παραγωγή των ορμονών όπως και την ποιότητα και τον αριθμό των ωαρίων.

Άλλα μειονεκτήματα της σαλπιγγεκτομής είναι η εμφάνιση λειτουργικών κύστεων της ωοθήκης και βέβαια η αδυναμία εφαρμογής χειρουργικής αποκατάστασης της σάλπιγγας, μετά επανειλημμένες αποτυχημένες προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Οι Verhulst και οι συνεργάτες του (1986) υποστηρίζουν ότι η αμφοτερόπλευρη σαλπιγγεκτομή δεν επηρεάζει την ωοθηκική διέγερση σε IVF-ET. Οι ανωτέρω συγγραφείς δεν βρήκαν στατιστικώς σημαντική διαφορά όσον αφορά το χρονικό διάστημα διέγερσης, τα προωρρηκτικά επίπεδα της οιστραδιόλης, και τον αριθμό των ωαρίων μεταξύ των δύο ομάδων. Καθοριστικό σημείο είναι όταν αποφασισθεί σαλπιγγεκτομή με οποιαδήποτε τεχνική να διενεργείται η τομή όσο το δυνατόν πλησιέστερα στην σάλπιγγα, για την μικρότερη καταστροφή της αιμάτωσης της ωοθήκης. Τονίζεται ιδιαίτερα η προσπάθεια διατήρησης της αιμάτωσης των αναστομωτικών αγγείων μεταξύ της ωοθήκης και της σάλπιγγας.

Ωρισμένοι συγγραφείς προτείνουν την παρακέντηση της υδροσάλπιγγας και την αναρρόφηση του υγρού της πριν από την παραλαβή των ωαρίων με σχετικά καλά αποτελέσματα. Είναι όμως εμφανής ο κίνδυνος μετέπειτα φλεγμονής, όπως επίσης παρατηρήθηκε και αυξημένο ποσοστό αποβολών λόγω της επανασυσσώρευσης του υγρού της υδροσάλπιγγας μετά την παρακέντηση. (Murray και συν. 1998)

Η συχνότης εμφάνισης έκτοπης κύησης μετά σαλπιγγεκτομή σε γυναίκες που υποβλήθηκαν σε IVF ανέρχεται στο 4%, σύμφωνα με τη μελέτη του Dubuisson (1996). Η πιθανή ερμηνεία της επιπλοκής αυτής είναι η αποτυχία εξαίρεσης του μητριαίου τμήματος της σάλπιγγας.

Ο Andersen και οι συν. (1994) παρατήρησαν υψηλό ποσοστό αποβολών (70%) σε ασθενείς με υδροσάλπιγγες μετά IVF, ενώ σε γυναίκες χωρίς υδροσάλπιγγες το ποσοστό ανέρχονταν στο 36%.

Η σαλπιγγοσκόπηση αποτελεί ένα σημαντικό διαγνωστικό μέσο για την εκτίμηση της κατάστασης του βλεννογόνου της σάλπιγγας και επιτρέπει τον ακριβή καθορισμό της παθολογικής κατάστασης του επιθηλίου της. (Vasquez 1995, Brosens 1996).

O καθορισμός του τύπου της υδροσάλπιγγας βάσει των κριτηρίων τα οποία θεσπίσθηκαν από την διεθνή ομοσπονδία γυναικολόγων, βοηθάει σημαντικά τον χειρουργό να αποφασίσει και στη συνέχεια να προτείνει στην ασθενή την επανορθωτική χειρουργική της υδροσάλπιγγας ή την εξωσωματική γονιμοποίηση.

Οι Putteman και Brosens σε μια αντιπαράθεση το 1996, συμφώνησαν τελικώς, ότι δεν πρέπει να διενεργείται σαλπιγγεκτομή πριν να διαγνωσθεί με ακρίβεια η ύπαρξη σοβαρής παθολογίας της σάλπιγγας και ιδιαίτερα του βλεννογόνου της, ή κάποια ειδική χρόνια φλεγμονή της σάλπιγγας. Προτείνουν δε απαραίτητα την σαλπιγγοσκόπηση πριν την χειρουργική επέμβαση για την ακριβή εκτίμηση της καταστάσεως του επιθηλίου της σάλπιγγας και εάν δεν υπάρχει σοβαρού βαθμού βλάβη, η αντιμετώπιση θα πρέπει να είναι η σαλπιγγοστομία.

Η δική μας στρατηγική στις ασθενείς με υδροσάλπιγγες είναι κατ’αρχήν η εκτίμηση και των άλλων αιτιών στειρότητας όπως η ηλικία, η λειτουργία της ωο-θήκης και ο ανδρικός παράγων. Στη συνέχεια διενεργείται λαπαροσκόπηση και σαλπιγγοσκόπηση. Εάν υπάρχει υδροσάλπιγγα Ι ή ΙΙ σταδίου στον ίδιο χρόνο επιχειρείται σαλπιγγοστομία και αναμονή συνήθως μέχρι 16-18 μήνες. Εάν είναι υδροσάλπιγγα ΙΙΙ ή IV σταδίου διενεργείται σαλπιγγεκτομή ή τομή της σάλπιγγας όσο γίνεται πλησιέστερα στη μήτρα με ακτίνες Λέιζερ CO2 ή με διαθερμία και κατόπιν εξωσωματική γονιμοποίηση. Δυστυχώς δεν υπάρχουν δημοσιευμένες μελέτες που να ελέγχουν τις σάλπιγγες με σαλπιγγοσκόπηση πριν την σαλπιγγεκτομή και τα επακόλουθα αποτελέσματα της εξωσωματικής γονιμοποίησης Απαιτούνται προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες που να αποδεικνύουν τη βελτίωση των αποτελεσμάτων της εξωσωματικής γονιμοποίησης μετά την σαλπιγγεκτομή ή τις άλλες χειρουργικές τεχνικές, σε ασθενείς με υδροσάλπιγγες.

Συμπέρασμα

Η ύπαρξη υδροσάλπιγγας σε ασθενείς με πρόβλημα στειρότητας οδηγεί σε χαμηλά ποσοστά εμφύτευσης, χαμηλά ποσοστά κλινικών κυήσεων, υψηλά ποσοστά αποβολών και υψηλά ποσοστά έκτοπων κυήσεων.

Ο ακριβής μηχανισμός με τον οποίο οι σοβαρές παθολογικές αλλοιώσεις ιδιαίτερα του βλεννογόνου και του εμπεριεχομένου υγρού της υδροσάλπιγγας επηρεάζουν την εμφύτευση και την ανάπτυξη του εμβρύου, δεν είναι ακόμη επακριβώς γνωστός. Η εμβρυοτοξική δράση του υγρού της υδροσάλπιγγας ενοχοποιείται από τους περισσότερους ερευνητές για τα απογοητευτικά αποτελέσματα συλλήψεων.

Προτείνεται χειρουργική αποκατάσταση της υδροσάλπιγγας (σαλπιγγοστομία), στα στάδια Ι και ΙΙ και σαλπιγγεκτομή σε σοβαρού βαθμού υδροσάλπιγγα και ακολούθως εξωσωματική γονιμοποίηση.

Απαιτείται περισσότερη γνώση της παθοφυσιολογίας της σάλπιγγας και του μηχανισμού μεταφοράς των γαμετών στην μητριαία κοιλότητα, όπως επίσης και προοπτικές μελέτες οι οποίες να συγκρίνουν τα αποτελέσματα κυήσεων με τις διάφορες χειρουργικές τεχνικές και την εξωσωματική γονιμοποίηση, σε ασθενείς με απόφραξη του τελικού τμήματος της σάλπιγγας.