Συχνές Ερωτήσεις για τη Γονιμότητα | Εξωσωματική Γονιμοποίηση στο ΕmBIO | www.ivf-embryo.gr

Συχνές Ερωτήσεις για τη Γονιμότητα

Αιμορραγία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης

"Είναι δυνατόν να έχω περίοδο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης; Αν υπάρχουν άλλοι τύποι αιμορραγιών που μπορεί να συνεχιστούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, πώς μπορείτε να πείτε τί ακριβώς είναι;"

Μπορεί πράγματι να έχετε αιμορραγία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Δεν πρόκειται για περίοδο. Το αίμα εμφανίζεται λόγω πτώσης των οιστρογόνων και της προγεστερόνης. Η πτώση των ορμονών οφείλεται στο γεγονός ότι οι ωοθήκες σταματούν να τις παράγουν 14 μέρες μετά την ωορρηξία εφόσον η γυναίκα είναι έγκυος. Κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της εγκυμοσύνης η ορμόνη β-hCG διεγείρει το ωχρό σωμάτιο (ραγέν ωοθυλάκιο) αρχίζει να παράγει προγεστερόνη η οποία υποστηρίζει στην αρχή της εγκυμοσύνης το έμβρυο. Καθώς ο πλακούντας αναπτύσσεται, αρχίζει να παράγει με την σειρά του προγεστερόνη που υποστηρίζει την κύηση. Δεν έχετε περίοδο διότι τα επίπεδα προγεστερόνης δεν μειώνονται.

Ωστόσο, η αιμορραγία μπορεί να εμφανιστεί από αιτίες όπως εξωμήτριο, μερική αποκόλληση του πλακούντα, εσωτερική ανάπτυξη των πλακουντιακών συμφύσεων, μολύνσεις ή αποβολή. Μια σειρά μετρήσεων του επιπέδου της hCG με χρονική διαφορά δύο έως τριών ημερών, καθώς επίσης και διακολπικό υπερηχογράφημα, μπορούν να βοηθήσουν το γιατρό σας να προσδιορίσει την αιτία της πρόωρης αιμορραγίας. Συνήθως χορηγούνται προγεστερόνη (φυσική προγεστερόνη 6-8 χάπια / ημέρα) ή χοριακή Συνθετική Ωοθυλακιοτρόπος ορμόνη (μία ένεση κάθε 4 ημέρες).

Η χορηγηση προγεστερονης (φυσική προγεστερόνη) και β-hCG (χοριακή Συνθετική Ωοθυλακιοτρόπος ορμόνη) μπορουν να βοηθησουν.

Αμνιοκέντηση & κίνδυνος αποβολής

"Με τα δύο πρώτα μου παιδιά, είχα φυσιολογικές εγκυμοσύνες. Στην τρίτη μου εγκυμοσύνη, δεδομένου ότι ήμουν πάνω από 35 χρονών, έκανα αμνιοκέντηση. Η διαδικασία διεκπεραιώθηκε «άψογα,» και δύο εβδομάδες αργότερα μάθαμε ότι περιμέναμε ένα «γενετικά τέλειο» κοριτσάκι. Τρεις ημέρες μετά από αυτό, έσπασαν τα νερά μου και απέβαλα. Ο γιατρός μου δεν μπορούσε να μου πει το γιατί, αλλά απέρριψε την αμνιοκέντηση σαν αιτία. Αυτό έγινε πριν από πέντε μήνες. Τώρα είμαι έγκυος έξι εβδομάδων. Ο σύζυγός μου επιμένει να κάνω πάλι αμνιοκέντηση, επειδή όταν θα γεννήσω θα είμαι 38 χρονών. Ανησυχώ μήπως έχω κι άλλη αποβολή. Μπορεί μία αμνιοκέντηση να προκαλέσει αποβολή μετά από δύο εβδομάδες και περισσότερο από την εκτέλεση της διαδικασίας; Υπάρχει κάποια εναλλακτική λύση αντί για την αμνιοκέντηση που να είναι λιγότερο επικίνδυνη;"

Μετά από μια αμνιοκέντηση υπάρχει κίνδυνος ρήξης των εμβρυικών υμένων και αποβολής. Ωστόσο, ο κίνδυνος αυτός είναι μικρός, και η πιθανότητα σας να αποβάλετε δεν αυξάνεται αυτή τη φορά απλά επειδή είχατε μια επιπλοκή που εμφανίστηκε μετά από μια προηγούμενη αμνιοκέντηση.

Η αμνιοκέντηση πραγματοποιείται συνήθως για να ελέγξει τυχόν γενετικές ανωμαλίες καθώς και το σύνδρομο Ντάουν. Ο κίνδυνος αυτής της γενετικής νόσου αυξάνεται καθώς η γυναίκα μεγαλώνει. Στην ηλικία των 35, ο κίνδυνος είναι περίπου μία σε κάθε 200 εγκυμοσύνες, ενώ στην ηλικία των 40, ο κίνδυνος ανέρχεται σε τουλάχιστον μία σε κάθε 50 έως 100 εγκυμοσύνες. Η αμνιοκέντηση πραγματοποιείται με τη χρήση μιας εξέτασης υπερήχου για να εντοπιστεί ένας θύλακας με υγρό μέσα στη μήτρα. Ο γιατρός καθοδηγεί μια βελόνα μέσω της κοιλίας στο θύλακα και αφαιρεί κάποιο υγρό. Το υγρό στέλνεται για κυτταροκαλλιέργεια. Μετά από μερικές μέρες, τα εμβρυϊκά κύτταρα από την καλλιέργεια αναλύονται σε επίπεδο χρωμοσωμάτων.

Μια πιο γρήγορη μέθοδος ανάλυσης, η επονομαζόμενη FISH (In Situ Υβριδοποίηση με Φθορισμό), περιλαμβάνει τη χρησιμοποίηση ειδικών χρωστικών που στοχεύουν συγκεκριμένα χρωμοσώματα. Κάθε χρωστική έχει διαφορετικό χρώμα κάτω από το φωτισμό φθορισμού. Προς το παρόν, μπορούμε να εξετάσουμε μόνο τέσσερα ή πέντε διαφορετικά ζεύγη χρωμοσωμάτων χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνική. Τα κανονικά κύτταρα έχουν 23 ζεύγη χρωμοσωμάτων. Ένα μη φυσιολογικό έμβρυο μπορεί να έχει ένα επιπλέον χρωμόσωμα ή μπορεί να λείπει από ένα ζεύγος ένα χρωμόσωμα. Εφόσον δεν μπορούμε να εξετάσουμε όλα τα ζεύγη χρωμοσωμάτων χρησιμοποιώντας τη μέθοδο FISH, είναι σαφές ότι η μέθοδος αυτή εντοπίζει ένα μόνο μέρος των πιθανών χρωμοσωμικών ανωμαλιών που μπορεί να εμφανιστούν. Ευτυχώς, τα πιο συνηθισμένα προβλήματα εντοπίζονται με τη χρήση αυτής της μεθόδου διαλογής. Καθώς τα αποτελέσματα αυτής της δοκιμής μπορεί να είναι διαθέσιμα μέσα σε μερικές ώρες, η μέθοδος FISH κερδίζει δημοτικότητα. Μια σημαντική ανησυχία με την αμνιοκέντηση είναι ότι πρέπει να εκτελεσθεί στο μέσο του δευτέρου τριμήνου της εγκυμοσύνης. Η αναμονή μπορεί να είναι αρκετά αγχωτική, και αν η εξέταση δείξει ότι το έμβρυο δεν είναι φυσιολογικό, το ζευγάρι θα βρεθεί μπροστά στη λήψη δύσκολων αποφάσεων σε ένα αρκετά προχωρημένο στάδιο της εγκυμοσύνης.

Μια εναλλακτική μέθοδος, η επονομαζόμενη λήψη χοριακής λάχνης (CVS), μπορεί δώσει αποτελέσματα πολύ νωρίτερα, κοντά στο τέλος του πρώτου τριμήνου. Με την καθοδήγηση υπερήχου, ένας καθετήρας εισέρχεται μέσω του τραχήλου στη μήτρα σε ένα σημείο ακριβώς κάτω από τον πλακούντα. Αφαιρείται με αναρρόφηση ένα μικρό τμήμα για βιοψία και στέλνεται για αξιολόγηση. Και πάλι, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και η μέθοδος FISH και η κυτταροκαλλιέργεια και η χρωμοσωμική ανάλυση. Δυστυχώς, η λήψη χοριακής λάχνης έχει ένα ποσοστό αποβολών ελαφρώς υψηλότερο από εκείνο της αμνιοκέντησης.

Θα πρότεινα να συναντήσετε ένα γιατρό που να μπορεί να συζητήσει μαζί σας τις ανησυχίες σας σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους και να σας συμβουλεύσει κατάλληλα.

Το σύνδρομο Asherman

"Παρακαλώ πείτε μου για το σύνδρομο Asherman. Μπορεί μία γυναίκα να γεννήσει μετά από αυτό; Τί περιλαμβάνει η θεραπεία;"

Το σύνδρομο του Asherman εντοπίζεται στο εσωτερικό της μήτρας και δημιουργεί ενδομήτριες συμφύσεις -- ινώδεις ζώνες που διαμορφώνονται μεταξύ των τοιχωμάτων της κοιλότητας της μήτρας. Πιστεύεται ότι αυτό το σύνδρομο είναι αποτέλεσμα του επιθετικού ξυσίματος της μήτρας όταν υπάρχει μόλυνση ή όταν εμφανιστεί μια μόλυνση μετά από διαστολή του τραχήλου και απόξεση της μήτρας. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί μετά από χειρουργική επέμβαση στο εσωτερικό της μήτρας, όπως η αφαίρεση των ινωδών όγκων ή πολυπόδων. Η μορφή των συμφύσεων, ως ακατέργαστων ή μολυσμένων επιφανειών, θεραπεύεται (θεραπεία συμφύσεων).

Καθώς ότι οι συμφύσεις γεμίζουν τη μήτρα, εμποδίζοντας μερικές φορές το άνοιγμα του τραχήλου, μπορεί να μειωθεί ή να σταματήσει εντελώς η ροή της περιόδου. Έτσι, υποψιαζόμαστε ότι πάσχετε από το σύνδρομο Asherman αν έχετε κάνει διαστολή του τραχήλου και απόξεση της μήτρας ή κάποια άλλη χειρουργική επέμβαση στη μήτρα και στη συνέχεια η περίοδός σας είναι πολύ ελαφριά ή σταματά. Η κατάσταση μπορεί να είναι πολύ ήπια, ή μπορεί να είναι σοβαρή και να βλάψει αμετάκλητα την κοιλότητα της μήτρας.

Η κατάσταση μπορεί να διαγνωσθεί με μία εξέταση με ακτίνες X στη μήτρα, η οποία ονομάζεται υστεροσαλπιγγογραφία (HSG), εφόσον αυτή η εξέταση με ακτίνες X εκτελείται με μια μέθοδο που χρησιμοποιεί έναν μικρό σωλήνα που τοποθετείται ακριβώς μέσα στον τράχηλο. Δυστυχώς, οι υστεροσαλπιγγογραφίες τώρα πια εκτελούνται με την τοποθέτηση ενός μικρού καθετήρα με μπαλόνι μέσα στη μήτρα. Αυτή η τεχνική είναι γρήγορη και εύκολη στην εκτέλεση και είναι άριστη για την αξιολόγηση των σαλπίγγων, αλλά μπορεί να μην εντοπίσει το σύνδρομο Asherman. Στο Embio, έχουμε καταλήξει ότι προτιμούμε μια διαδικασία που ονομάζεται υστερουπερηχογράφημα με τη χρήση αλατούχου διαλύματος, για την οποία χρησιμοποιείται ο υπέρηχος. Ελέγχουμε για να σιγουρευτούμε ότι δεν είστε έγκυος και στη συνέχεια τοποθετούμε ένα μικροσκοπικό καθετήρα στον τράχηλό σας. Το αλατούχο διάλυμα (αλατόνερο) εγχέεται στη μήτρα και επαναλαμβάνεται ο υπέρηχος. Αυτή η τεχνική μπορεί να δείξει αρκετά καλά τις ενδομήτριες συμφύσεις. Ωστόσο, το χρυσό πρότυπο για τη διάγνωση, είναι η υστεροσκόπηση, η οποία περιλαμβάνει την τοποθέτηση μιας μικρής συσκευής απεικόνισης στη μήτρα για να δούμε το εσωτερικό.

Είναι εκπληκτικό ότι κάθε χρόνο έχουμε στη διάθεσή μας καλύτερα και μικρότερα εργαλεία για να αντιμετωπίσουμε τα ενδομήτρια προβλήματα. Με τα σύγχρονα μέσα, πολλές από αυτές τις διαδικασίες μπορούν να πραγματοποιηθούν εξωνοσοκομειακά με ελάχιστη ταλαιπωρία, χρησιμοποιώντας μόνο ένα χάπι κατά του πόνου πριν από την έναρξη της διαδικασίας. Για τις γυναίκες που έχουν ελάχιστες ουλές, η χειρουργική επέμβαση για να αφαιρεθούν τις συμφύσεις μπορεί συχνά να ολοκληρωθεί ταυτόχρονα. Για πιο βαριές περιπτώσεις, στις οποίες τα περιθώρια της κοιλότητας της μήτρας δεν μπορούν εύκολα να καθοριστούν, μπορεί να χρησιμοποιηθεί υπέρηχος ή λαπαροσκόπηση (στην οποία η συσκευή απεικόνισης εισάγεται μέσω μιας μικρής τομής στην κοιλία) για να εντοπίσει με ακρίβεια τα όρια της κοιλότητας της μήτρας.

Τα ποσοστά επιτυχίας είναι άνω του 85 τοις εκατό, όταν οι συμφύσεις είναι ελάχιστες. Ωστόσο, αν ο ουλώδης ιστός έχει αντικαταστήσει το μεγαλύτερο μέρος της κοιλότητας της μήτρας, υπάρχει μικρή ελπίδα να αποκατασταθεί η κανονική λειτουργία της μήτρας.

Προλακτίνωμα - Διάγνωση και Θεραπεία

"Στη φίλη μου διαγνώσθηκε προλακτίνωμα πριν από ένα χρόνο, αλλά δεν της δόθηκε κάποια θεραπεία. Ο ενδοκρινολόγος σύστησε απλά μία ετήσια μαγνητική τομογραφία (MRI) για να παρακολουθεί την πρόοδό του. Τους προηγούμενους έξι μήνες παραπονιόταν για πονοκέφαλους και οπτικές διαταραχές. Έχω μερικές ερωτήσεις. Καταρχήν, αν της συνταγογραφηθεί βρωμοκρυπτίνη (Bromocriptine), θα υπάρχει κάποια διαφορά στα συμπτώματά της (γαλακτόρροια, οπτικές διαταραχές, πονοκέφαλοι, απώλεια λίμπιντο); Δεύτερον, είναι η χειρουργική επέμβαση, αν της προταθεί, μία διαδικασία ρουτίνας; Και προπάντων, θα είναι σε θέση να κάνει παιδιά;"

Η προλακτίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται και στους άνδρες και στις γυναίκες από την υπόφυση. Ο σημαντικός ρόλος της είναι να προκαλέσει την παραγωγή γάλακτος για τη γυναίκα που θηλάζει. Άλλοι ρόλοι της ορμόνης αυτής είναι λιγότερο σαφείς. Διάφοροι παράγοντες μπορούν να προκαλέσουν μια αύξηση στα επίπεδα προλακτίνης, συμπεριλαμβανομένων των φαρμάκων, της πίεσης και ακόμη και των εξετάσεων του στήθους.

Το προλακτίνωμα είναι ένας όγκος της υπόφυσης που παράγει υπερβολική ποσότητα προλακτίνης. Ο πιο συνηθισμένος όγκος που παράγει προλακτίνη είναι το μικροαδένωμα, το οποίο είναι αρκετά μικρό. Οι παρενέργειες που προκύπτουν -- όπως η παραγωγή ακατάλληλου γάλακτος (γαλακτόρροια) και η απώλεια της λίμπιντο -- οφείλονται στην αύξηση των επιπέδων προλακτίνης στο αίμα, όχι στην παρουσία του ίδιου του όγκου. Οι μεγαλύτεροι όγκοι (πάνω από ένα εκατοστό) ονομάζονται μακροαδενώματα και είναι αρκετά σπάνιοι. Αυτοί οι μεγαλύτεροι όγκοι είναι καλοήθεις (μη καρκινογόνοι), αλλά η παρουσία τους μπορεί να προκαλέσει πονοκέφαλο και οπτικές διαταραχές.

Όλοι ανησυχούμε όταν ακούμε τη λέξη «όγκος», και είναι τρομακτικό να σκεφτούμε ότι υπάρχει ένας όγκος στη βάση του εγκεφάλου. Αλλά επιτρέψτε μου να σας διαβεβαιώσω: οι όγκοι της υπόφυσης βρίσκονται μέχρι και στο 7 τοις εκατό των αυτοψιών που πραγματοποιούνται σε ανθρώπους που πεθαίνουν σε ατυχήματα, έτσι η κατάσταση αυτή δεν είναι και τόσο σπάνια. Συχνά μια μη φυσιολογική αύξηση της προλακτίνης ανιχνεύεται ως μέρος μιας αξιολόγησης υπογονιμότητας ή σε γυναίκες με μειωμένη λίμπιντο ή με ακανόνιστη περίοδο. Στους άνδρες, η ανικανότητα είναι το πιο κοινό σύμπτωμα που οδηγεί στον εντοπισμό υψηλών επιπέδων προλακτίνης.

Εφόσον οι εξετάσεις αίματος ανιχνεύσουν μια αύξηση της προλακτίνης, μπορεί να γίνει μια μαγνητική τομογραφία (MRI) για να αναζητήσουμε τυχόν όγκο. Οι περισσότεροι όγκοι, ακόμη και οι μεγάλοι, υποχωρούν όταν αντιμετωπίζονται με φαρμακευτική θεραπεία. Η χειρουργική επέμβαση προτείνεται για τη σπάνια περίπτωση που δεν υπάρχει αντίδραση στη φαρμακευτική θεραπεία. Τα ποσοστά και τα αποτελέσματα εγκυμοσύνης είναι άριστα μόλις ομαλοποιηθεί το επίπεδο προλακτίνης. Για γυναίκες χωρίς συμπτώματα, πολλοί γιατροί επιλέγουν για να αποφύγουν τη θεραπεία στο σύνολό της. Μία ετήσια μαγνητική τομογραφία επιτρέπει στο γιατρό να παρακολουθεί τον όγκο και να αρχίσει τη θεραπεία, αν προκύψει μεγέθυνση.

Υποβοηθούμενη εκκόλαψη (assisted hatching)

"Ο γιατρός που έχω για την αντιμετώπιση του προβλήματος υπογονιμότητας με έχει πραγματικά μπερδέψει. Η πρώτη προσπάθεια εξωσωματικής γονιμοποίησης απέτυχε. Τώρα μου λέει για μια διαδικασία που περιλαμβάνει την πραγματοποίηση μίας τομής στο ωάριο. Γιατί δεν έκανε ό,τι μπορούσε την πρώτη φορά;"

Η «υποβοηθούμενη εκκόλαψη» (AH) είναι μια διαδικασία που περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας μικρής οπής στη διαφανή ζώνη, μία πρωτεϊνική επένδυση με μορφή περιβλήματος που περικλείει το γονιμοποιημένο ωάριο. Την πέμπτη μέρα, ή περίπου την πέμπτη μέρα, η διαφανής ζώνη «εκκολάπτεται» και τα έμβρυο, το οποίο τώρα ονομάζεται βλαστοκύστη, είναι έτοιμο να εμφυτευθεί. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι μια ορισμένη υποομάδα ασθενών που υποβάλλονται σε εξωσωματική γονιμοποίηση έχουν καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας ακολουθώντας τη διαδικασία αυτή. Στην υποομάδα αυτή περιλαμβάνονται οι ασθενείς που έχουν καλλιέργειες σε εργαστήριο, υψηλές δόσεις φαρμάκων ωορρηξίας, προχωρημένη ηλικία, υψηλότερα επίπεδα FSH, παχιά ζώνη και προηγούμενες αποτυχίες σε προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Ωστόσο, οι μελέτες έχουν δείξει, ότι η υποβοηθούμενη εκκόλαψη δεν έχει κανένα όφελος, όταν πραγματοποιείται σε κάθε έμβρυο. Στην πραγματικότητα, η διαδικασία είναι χρονοβόρα, προσθέτει στο κόστος της εξωσωματικής γονιμοποίησης και μπορεί στην πραγματικότητα να βλάψει τα υγιή έμβρυα. Συνεπώς, η αποφυγή αυτής της διαδικασίας στην πρώτη προσπάθεια είναι η συνήθης πολιτική, εκτός αν υπάρχουν άλλοι παράγοντες που δείχνουν ότι θα μπορούσε πιθανώς να σας ωφελήσει. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την υποβοηθούμενη εκκόλαψη είναι διαθέσιμες στο κεφάλαιο της ιστοσελίδας μας σχετικά με την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή.

Αυτοάνοσες διαταραχές & γονιμότητα

"Έχω μια αυτοάνοση διαταραχή που, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 10 ετών, μου έχει προκαλέσει προβλήματα στο θυρεοειδή, στο συκώτι, στην καρδιά, στα αιμοπετάλια του αίματός μου, κ.λπ. Έχω αρχίσει πρόσφατα να ανησυχώ για το πώς αυτό θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στη δυνατότητά μου να μείνω έγκυος και να κυοφορήσω μέχρι τέλους ένα παιδί. Ποια είναι η γνώμη σας σχετικά με αυτό;"

Οι αυτοάνοσες ασθένειες προκύπτουν από τη μη φυσιολογική παραγωγή αντισωμάτων που επιτίθενται στα φυσιολογικά όργανα και στους φυσιολογικούς ιστούς, όπως ο θυρεοειδής, ο παραθυρεοειδής, το πάγκρεας, οι ωοθήκες, οι αρθρώσεις, τα αιμοπετάλια και ο πλακούντας. Μπορούν επίσης να επιτεθούν στα αιμοφόρα αγγεία και να προκαλέσουν τη φλεγμονή των φλεβών και των αρτηριών, η οποία μπορεί να οδηγήσει μη φυσιολογική δημιουργία θρόμβων στο αίμα (θρόμβωση). Ο λύκος, η ιδιοπαθής θρομβοκυτοπενία και η ασθένεια του Graves (μια μορφή διαταραχής του θυρεοειδούς) είναι μερικές μόνο από τις πιο συνηθισμένες αυτοάνοσες ασθένειες. Αν έχει υποστεί βλάβη ένα όργανο που παράγει ορμόνη, μπορεί να είναι απαραίτητη μία θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης. Αυτό συμβαίνει με το διαβήτη (που αντιμετωπίζεται με συμπληρώματα ινσουλίνης) ή με τον υποθυρεοειδισμό (που αντιμετωπίζεται με την ορμόνη του θυροειδούς).

Το σύνδρομο αντιφωσφολιπιδίων εντοπίζεται συχνά σε γυναίκες με μη φυσιολογικά αντισώματα σε τμήματα των τοιχωμάτων των αιμοφόρων αγγείων, όπως η καρδιολιπίνη, η σερίνη και η αιθανολαμίνη, οι οποίες βιώνουν ένα επεισόδιο μη φυσιολογικής θρόμβωσης. Σε αυτό μπορεί να περιλαμβάνεται η θρομβοφλεβίτιδα (θρομβωμένη φλέβα) σε ακραίο στάδιο, το πλακουντιακό έμφραγμα στα μέσα του τριμήνου (απώλεια κυκλοφορίας στον πλακούντα και θάνατος του εμβρύου), ή η πνευμονική εμβολή (ένας θρόμβος αίματος σε ένα από τα αγγεία των πνευμόνων).

Ο ρόλος που παίζουν αυτά τα αντισώματα στις πρόωρες καθ’έξιν αποβολές ή στην υπογονιμότητα είναι ασαφής και τα στοιχεία είναι συχνά αλληλοσυγκρουόμενα. Ωστόσο, πολλοί γιατροί θα ελέγξουν το ανοσοποιητικό σύστημα για αντισώματα αντιφωσφολιπιδίων που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο. Μπορούν επίσης να κάνουν μία εξέταση για αντιπηκτικό του λύκου (αν αυτό υπάρχει, διατρέχετε πραγματικά αυξημένο κίνδυνο μη φυσιολογικής θρόμβωσης). Αν υφίσταται οποιοσδήποτε από αυτούς τους παράγοντες, οι γιατροί μπορεί να επιλέξουν να σας δώσουν θεραπευτική αγωγή με ένα συνδυασμό χαμηλής δόσης παιδικής ασπιρίνης και ενέσεις ηπαρίνης δύο φορές τη μέρα, για να αποτρέψουν τη μη φυσιολογική θρόμβωση. Αυτή η θεραπεία δεν είναι ακίνδυνη, και θα πρέπει να κάνετε μια λεπτομερή συζήτηση με το γιατρό σας σχετικά με την κατάστασή σας, τα πιθανά οφέλη και τους σχετικούς κινδύνους.

Συχνά γίνεται μία εξέταση ανίχνευσης αντιπυρηνικών αντισωμάτων (ANA) για να αποκλειστεί ο λύκος, αλλά τα στοιχεία υποστηρίζουν ότι η χρήση αυτής της εξέτασης ή πολλών υποεξετάσεών της (ssDNA, dsDNA, ιστόνες) δεν έχουν αξία στη διάγνωση ή στη θεραπεία της υπογονιμότητας. Η παρουσία αντισωμάτων του θυρεοειδούς δεν οδηγεί άμεσα σε υπογονιμότητα ή αποβολή. Ωστόσο, αν αυτά τα αντισώματα έχουν βλάψει το θυρεοειδή και υπάρχει χαμηλό επίπεδο ορμονών του θυρεοειδούς, η γονιμότητά σας μπορεί να μειωθεί. Επιπλέον, οι γυναίκες με ροπή στην παραγωγή ενός μη φυσιολογικού αντισώματος, μπορούν στην πραγματικότητα να δημιουργήσουν άλλα.

Ενώ η παρουσία μη φυσιολογικών αντισωμάτων μπορεί να μην έχει άμεσες επιπτώσεις στις πιθανότητες εγκυμοσύνης σας ή μπορεί να μην οδηγήσει σε αποβολή, είναι καλύτερο να σιγουρευτείτε ότι «όλα τα συστήματα λειτουργούν σωστά» και ότι έχετε την καλύτερη δυνατή υγεία πριν προσπαθήσετε να μείνετε έγκυος.

Αποφυγή μιας τρίτης αποβολής

"Είχα δύο αποβολές, μια στις 14 εβδομάδες και άλλη μια στις επτά εβδομάδες. Και τις δύο φορές, δεν υπήρχε καμία ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά: μπήκα στο νοσοκομείο για το προκαθορισμένο μου ραντεβού και δεν υπήρχε καρδιακός χτύπος. Υπάρχει κάτι που να μπορώ να κάνω στο σημείο αυτό για να προσπαθήσω να σιγουρευτώ ότι αυτό δεν θα συμβεί πάλι;"

Είναι σημαντικό για σας να ολοκληρώσετε μια αξιολόγηση σχετικά με τις καθ’έξιν αποβολές σας. Θα πρέπει να περιλαμβάνονται η αξιολόγηση σχετικά με τα ζητήματα υπογονιμότητας που έχουν σχέση με την ηλικία, τυχόν ορμονικές ανωμαλίες, δυσμορφίες της μήτρας, χρωμοσωμικές ανωμαλίες, αυτοάνοσα προβλήματα, ανωμαλίες μόλυνσης και θρόμβωσης του αίματος που δημιουργούν προδιάθεση για θρόμβους. Ένα λεπτομερές ιατρικό ιστορικό, η εξέταση του οικογενειακού σας ιστορικού και η φυσική εξέταση είναι απαραίτητα για να καθοριστεί ποιες εξετάσεις έχουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες να αποκαλύψουν την αιτία του προβλήματός σας.

Πολλές από τις εξετάσεις αυτές είναι ακριβές. Η εξέταση δεν καλύπτεται πάντα από το ασφαλιστικό σας ταμείο, έτσι είναι σημαντικό να επισκεφτείτε ένα γιατρό εξειδικευμένο στον τομέα αυτό, για να σας βοηθήσει να εξατομικεύσετε με τον καλύτερο τρόπο το πρόγραμμα περίθαλψής σας.

Δίκερη μήτρα

Πρόσφατα έκανα υπέρηχο που φαίνεται ότι δείχνει ένα διαχωρισμό στη μήτρα μου. Διάβασα τις πληροφορίες σας για το διάφραγμα της μητρας, αλλά τι μπορείτε να μου πείτε για τη δίκερη μήτρα; Τι είδους προβλήματα γονιμότητας πρέπει να αναμένω; Υπάρχει θεραπεία;

Μπορούν να εμφανιστούν ορισμένες φυσικές ανωμαλίες όταν διαμορφώνεται η μήτρα, πριν από τη γέννηση. Εκείνη τη στιγμή, η μήτρα αναπτύσσεται από δύο αρχέγονους ιστούς, τους αποκαλούμενους πόρους του Muller, οι οποίοι ενώνονται και διαμορφώνουν ένα ενιαίο κοίλο μυϊκό όργανο. Η δίκερη μήτρα, η οποία συνήθως ονομάζεται μήτρα σε σχήμα καρδιάς, δημιουργείται όταν δεν ενώνονται εντελώς αυτοί οι εμβρυικοί ιστοί.

Οι μελέτες που εξετάζουν την επίδραση της δίκερης μήτρας δείχνουν ότι οι επιπλοκές στην εγκυμοσύνη δεν εμφανίζονται πάντα μαζί με αυτή την κατάσταση. Τα συμπεράσματα δείχνουν ότι το 65-85 τοις εκατό των γυναικών που γνωρίζουν ότι έχουν δίκερη μήτρα δεν έχουν κανένα πρόβλημα στην εγκυμοσύνη τους. Ωστόσο, ενώ οι δυσμορφίες και άλλες ανωμαλίες στη μήτρα μπορούν να συμβάλουν σε ποσοστό έως και 15 τοις εκατό στις καθ’έξιν αποβολές, σε γυναίκες με κανονική έκβαση στην εγκυμοσύνη τους σπάνια ελέγχονται για αυτή την κατάσταση. Έτσι δεν γνωρίζουμε τη συχνότητα της κατάστασης σε γυναίκες χωρίς προβλήματα εγκυμοσύνης.

Το πιο κοινό πρόβλημα που συνδέεται με τη δίκερη μήτρα είναι ο πρόωρος τοκετός ή ο ανεπαρκής τράχηλος (πρόωρη διαστολή του τραχήλου). Ο γιατρός σας μπορεί να εξετάσει την περίπτωση να σας κάνει περίδεση τραχήλου για να αποτραπεί η επανάληψη της τελευταίας επιπλοκής. Συχνά η κατάσταση υποχωρεί στις επόμενες εγκυμοσύνες. Για παράδειγμα, αν στην πρώτη σας εγκυμοσύνη γεννήσατε μετά από 30 εβδομάδες κύησης, θα είστε πιθανώς σε θέση να παρατείνετε περισσότερο την κύηση σε μια δεύτερη εγκυμοσύνη.

Ενώ η δίκερη μήτρα μπορεί να διορθωθεί με μητροπλαστική (μια διαδικασία για την ένωση των δύο μισών τμημάτων της μήτρας), αυτό απαιτεί χειρουργική επέμβαση ανοικτής κοιλίας, η οποία μπορεί να αποδυναμώσει τη μήτρα και να οδηγήσει σε πυελικές συμφύσεις που από μόνες τους μπορούν να μειώσουν τις πιθανότητες εγκυμοσύνης. Αν μια γυναίκα μείνει έγκυος μετά από μητροπλαστική, θα είναι απαραίτητη η πραγματοποίηση καισαρικής τομής για να γεννηθεί το έμβρυο αμέσως μόλις αναπτύξει ώριμους πνεύμονες. Λόγω αυτών των ανησυχιών, η χειρουργική επέμβαση συστήνεται σπάνια.

Ανώμαλη μορφολογία σπέρματος

Ο σύζυγός μου πήγε να κάνει σπερμοδιάγραμμα και το αποτέλεσμα έδειξε ότι η μορφολογία ήταν κατά 90 τοις εκατό μη φυσιολογική. Είναι αυτό κάτι με το οποίο γεννιέται κανείς, ή έχει να κάνει με τη σωστή διατροφή ή το κάπνισμα;"

Η μορφολογία αναφέρεται στη μορφή και στη δομή του σπέρματος. Το σπερματοζωάριο με φυσιολογική μορφή έχει ωοειδή κεφαλή και ουρά επτά έως 15 φορές μακρύτερη από την κεφαλή. Σε ένα σπερμοδιάγραμμα, στο οποίο εξετάζουμε το σπέρμα κάτω από το μικροσκόπιο, μπορούμε να προσδιορίσουμε το παθολογικό σπέρμα από τις μεγάλες κεφαλές ή τις παράξενες ουρές του – στρεβλές, διπλές, ή ελικοειδείς.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (W.H.O.) αναφέρει ότι το σπέρμα καλής ποιότητας θα πρέπει να περιέχει ένα ποσοστό 60 τοις εκατό με σπερματοζωάρια φυσιολογικής μορφολογίας. Μια πιο λεπτομερής αξιολόγηση, η αποκαλούμενη ακριβής μορφολογία ή μορφολογία Kruger, είναι πιο χρονοβόρα και συνήθως προβλέπει μία φυσιολογική λειτουργία σπέρματος, όταν περισσότερο από το 15 τοις εκατό είναι φυσιολογικό. Αυτό σημαίνει ότι ένα δείγμα σπέρματος μπορεί να περιλαμβάνει μέχρι και 40 τοις εκατό μη φυσιολογικών σπερματοζωαρίων και να εξακολουθεί να θεωρείται καλό.

Όλοι οι άνδρες παράγουν μεγάλο αριθμό μη φυσιολογικών σπερματοζωαρίων. Η αιτία δεν είναι γνωστή, ωστόσο εξετάζοντας το ποσοστό παραγωγής από άνδρα σε άνδρα -- 10 έως 50 εκατομμύρια νέα σπερματοζωάρια ανά ημέρα – θα πρέπει να αναμένονται ορισμένα δείγματα «δεύτερης διαλογής». Γνωρίζουμε ότι οι τοξίνες, όπως ο μόλυβδος, έχουν συνδεθεί με τη μειωμένη κινητικότητα (δυνατότητα κολύμβησης), το κάπνισμα με μη φυσιολογική μορφολογία, οι οργανικοί διαλύτες με τις ελικοειδείς ουρές και η υπερβολική οσχεϊκή θερμότητα με τις ελικοειδείς ουρές στο ζωικό σπέρμα. Όταν μειώνετε την έκθεσή σας σε αυτούς τους παράγοντες, συνήθως μειώνονται τα επίπεδα μη φυσιολογικής μορφολογίας. Θυμάμαι την περίπτωση ενός άνδρα με υψηλό επίπεδο μη φυσιολογικού σπέρματος που μεταφέρθηκε σε διαφορετική θέση στην εταιρεία του, έτσι ώστε να μπορεί να αποφύγει την έκθεση στη θερμότητα της υψικαμίνου. Επίσης, άρχισε να λαμβάνει 1.000mg βιταμίνης C κάθε μέρα. Μέσα σε μερικούς μήνες η κινητικότητα και η μορφολογία του σπέρματός του παρουσίασαν σαφή βελτίωση.

Ηλικία & απώλεια γονιμότητας

Μπορείτε να μου εξηγήσετε γιατί είναι πιο δύσκολο για μια γυναίκα να μείνει έγκυος καθώς μεγαλώνει; Το ωάριο μιας πιο μεγάλης γυναίκας είναι απλά πιο δύσκολο να γονιμοποιηθεί, ωστόσο θα αναπτυσσόταν φυσιολογικά αν γονιμοποιούνταν; Ή δεν είναι πιο δύσκολο να γονιμοποιηθούν τα ωάρια, αλλά είναι πιθανότερο να αναπτυχθούν μη φυσιολογικά και έτσι να αποτύχει η εμφύτευσή τους; Με άλλα λόγια, ο μηχανισμός που δικαιολογεί υψηλότερα ποσοστά προβλημάτων στις γεννήσεις λόγω ηλικίας είναι ίδιος με εκείνον που δικαιολογεί τη μειωμένη γονιμότητα;"

Πρόκειται για μία ενδιαφέρουσα ερώτηση που αφορά ένα τομέα γύρω από τον οποίο διεξάγεται πολλή έρευνα. Η δυσμενής συνέπεια της ηλικίας δεν φαίνεται να επηρεάζεται από μια μείωση της «δυνατότητας γονιμοποίησης», ωστόσο μοιάζει να έχει μάλλον σχέση με τα μη φυσιολογικά χρωμοσώματα στο ωάριο.

Ας επιστρέψουμε στον τρόπο με τον οποίο δημιουργούνται τα ωάρια. Όλα τα ανθρώπινα κύτταρα εκτός από το σπερματοζωάριο και το ωάριο έχουν κανονικά 46 χρωμοσώματα. Το ωάριο και το σπερματοζωάριο προσφέρουν το καθένα 23 χρωμοσώματα στο αναπτυσσόμενο έμβρυο. Αυτό σημαίνει ότι καθώς δημιουργούνται το ωάριο και το σπερματοζωάριο, ο αριθμός των χρωμοσωμάτων πρέπει να μειωθεί σε 23. Αυτή η διαδικασία της ελάττωσης του αριθμού των χρωμοσωμάτων ονομάζεται μείωση.

Στους άνδρες, η διαδικασία είναι συνεχής, και παράγεται συνεχώς νέο σπέρμα. Στη γυναίκα, η κατάσταση είναι λίγο διαφορετική. Πριν από τη γέννησή της, ενώ είναι ακόμα έμβρυο, ο αριθμός των ωαρίων της αυξάνεται μέχρι περίπου τα 4-7 εκατομμύρια. Μετά από 20 περίπου εβδομάδες κύησης, το εμβρυϊκό σώμα της σταματά να παράγει νέα ωάρια. Αυτά τα ωάρια πρέπει επίσης να υποβληθούν στη διαδικασία της μείωσης που ελαττώνει τον αριθμό των χρωμοσωμάτων από 46 σε 23. Ωστόσο, στις 20 εβδομάδες, τα ωάρια καλύπτονται από ένα περίβλημα θυλακικών κυττάρων. Αυτά σταματούν τη διαδικασία της μείωσης και διατηρούν τα ωάρια υγιή, ωσότου αυτά χρειαστούν για την ωορρηξία. Ένα ωάριο αρχίζει πάλι να αναπτύσσεται περίπου τρεις μήνες πριν την ωορρηξία. Στην πραγματικότητα, η μείωση δεν ολοκληρώνεται παρά μόνο μετά την ωορρηξία και τη γονιμοποίηση.

Γνωρίζουμε ότι κατά την ωορρηξία στις πιο μεγάλες γυναίκες υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να περιέχουν τα ωάρια χρωμοσωμικές ανωμαλίες, όπως πρόσθετα ή ελλείποντα χρωμοσώματα. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι πότε δημιουργείται αυτή η ανωμαλία. Συμβαίνει ενώ τα ωάρια είναι σε λήθαργο, σε κατάσταση ανασταλμένης ζωτικότητας, αναμένοντας την ευκαιρία τους να αναπτυχθούν και να γίνει η ωορρηξία; Ή εμφανίζεται αφότου τα ορμονικά σήματα που αφορούν την ωορρηξία διεγείρουν το ωάριο για να αρχίσει η μείωση;

Οι ερευνητές έχουν υποθέσει ότι ίσως τα θυλακικά κύτταρα που περιβάλλουν το ωάριο χάνουν με την πάροδο του χρόνου την ικανότητά τους να διατηρούν τα ωάρια υγιή. Μερικοί θεωρούν ότι οι χημικές ανωμαλίες μέσα στο κύτταρο είναι υπεύθυνες για τα λάθη στη ελάττωση του αριθμού των χρωμοσωμάτων (μείωση), και ότι η μεταφορά του κυτταρικού υλικού από μια νεότερη γυναίκα μπορεί να αναζωογονήσει το ωάριο. Ενώ οι αρχικές μελέτες έχουν δείξει ότι αυτή η κυτταροπλασματική μεταφορά μπορεί να πραγματοποιηθεί και το ωάριο μπορεί να γονιμοποιηθεί και να αναπτυχθεί κανονικά, δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα αν αυτό διορθώνει τα προβλήματα που έχουν σχέση με την ηλικία. Ελπίζουμε ότι θα έχουμε τις απαντήσεις στα επόμενα δύο ή τρία χρόνια.

Ηλικία & επιτυχία της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF)

Είμαι μια γυναίκα 39 χρονών με 4 παιδιά. Ο σύζυγός μου κι εγώ σκεφτόμαστε να κάνουμε άλλο ένα μωρό και -- επειδή έχω κάνει περίδεση (απολίνωση) στις σάλπιγγές μου– σκεφτόμαστε την εξωσωματική γονιμοποίηση. Δεδομένου ότι η ασφάλειά μας δεν θα καλύψει τη διαδικασία, μπορούμε πιθανώς να ανταπεξέλθουμε οικονομικά σε μία μόνο προσπάθεια. Ποιες είναι οι πιθανότητες να είναι επιτυχής μία προσπάθεια εξωσωματικής γονιμοποίησης για μια γυναίκα της ηλικίας μου;"

Όταν αναφερόμαστε στην πιθανότητα μιας επιτυχούς αναστροφής της περίδεσης (απολίνωσης) σαλπίγγων και της εξωσωματικής γονιμοποίησης, οι πιθανότητες είναι μειωμένες για γυναίκες στην ηλικία σας και ακόμη μεγαλύτερες. Η γονιμότητα μειώνεται μετά την ηλικία των 35 (ειδικά μετά τα 38), και τα ποσοστά γεννήσεων ανά κύκλο εξωσωματικής γονιμοποίησης είναι μόνο 15% περίπου, καθώς πλησιάζουν τα 40ά γενέθλια. Αυτό το ποσοστό είναι παρόμοιο με το ποσοστό γέννησης ζωντανών βρεφών μετά από αναστροφή της περίδεσης σαλπίγγων για μια γυναίκα της ηλικίας σας.

Πριν υποβληθείτε σε οποιαδήποτε θεραπεία υπογονιμότητας, θα πρέπει να κάνετε μερικές εξετάσεις για να μετρήσετε τη γονιμότητά σας. Η μία εξέταση ονομάζεται εξέταση αντίδρασης στην ουσία clomiphene, η άλλη είναι μια εξέταση του επιπέδου της FSH στο αίμα την 3η μέρα. Αν τα αποτελέσματα αυτών των εξετάσεων δεν είναι φυσιολογικά, η πιθανότητα της επιτυχούς θεραπείας εξωσωματικής γονιμοποίησης με τα δικά σας ωάρια είναι ακόμη μικρότερη από την προαναφερθείσα. Στο κέντρο μας, η «επιτυχία» της εξωσωματικής γονιμοποίησης καθορίζεται όχι μόνο από την ηλικία, αλλά από περισσότερους παράγοντες, και κάθε ζευγάρι θα πρέπει να υποβληθεί σε λεπτομερείς εξετάσεις για να έχουμε πλήρη κατανόηση της πρόγνωσης και της πιθανής έκβασης.

Ηλικία & κίνδυνος γενετικού ελαττώματος

Θα γίνω 35 χρονών τον Αύγουστο. Είμαι υπέρβαρη αλλά δραστήρια, και έχω κανονικούς κύκλους περιόδου. Ο σύζυγός μου είναι 36 χρονών και έχουμε δύο υγιεί κορίτσια, ηλικίας 5 ετών και 6 ετών. Θα θέλαμε πολύ να κάνουμε σύντομα άλλο ένα παιδί. Ποιες είναι οι πιθανότητες να κάνουμε παιδί με γενετικό ελάττωμα λόγω της ηλικίας μου; Έχει καμία σημασία το ότι η περίοδός μου ξεκίνησε όταν ήμουν 16.5 ετών; Οι δύο προηγούμενες υγιείς, αδιατάρακτες εγκυμοσύνες χαμηλώνουν τις πιθανότητες των γενετικών ελαττωμάτων ή των χρωμοσωμικών προβλημάτων; Έχω ψάξει στο Διαδίκτυο ατέλειωτα και δεν έχω βρει απαντήσεις σχετικά με αυτές τις συγκεκριμένες ερωτήσεις."

Μια βασική ανησυχία σχετικά με την εγκυμοσύνη μετά την ηλικία των 35 είναι ο αυξημένος κίνδυνος χρωμοσωμικών ανωμαλιών. Οι χρωμοσωμικές ανωμαλίες που έχουν σχέση με την ηλικία, όπως το Σύνδρομο Ντάουν, εμφανίζονται σε 1 περίπου από τις 200 εγκυμοσύνες (περίπου μισό τοις εκατό) για τις γυναίκες ηλικίας 35 χρονών, έτσι αυτό δεν αποτελεί μεγάλη ανησυχία για σας αυτή τη στιγμή. Ωστόσο, για γυναίκες ηλικίας 40 χρονών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ο κίνδυνος αυξάνεται κατά 1-2 τοις εκατό περίπου.

Τα χρωμοσωμικά προβλήματα που έχουν σχέση με την ηλικία ξεκινούν συνήθως κατά τη διάρκεια της μείωσης, όταν το ωάριο εξαλείφει τα μισά από τα 46 του χρωμοσώματα για να προσαρμόσει τη γενετική συμβολή του αρσενικού. Τα χρωμοσώματα χωρίζονται από μικροσκοπικά ινίδια που ονομάζονται άτρακτοι, τα οποία φαίνεται ότι γίνονται εύθραυστα και σπάζουν ή αποσυνδέονται από τα χρωμοσώματα καθώς οι γυναίκες μεγαλώνουν. Αυτή η θραύση ή αποσύνδεση μπορεί να οδηγήσει σε ένα μη φυσιολογικό αριθμό χρωμοσωμάτων στο ωάριο, μία κατάσταση που ονομάζεται ανευπλοειδία. Αυτό συμβαίνει περίπου στο 33 τοις εκατό των ωαρίων στην ηλικία των 35 και περίπου στο 50 τοις εκατό των ωαρίων στην ηλικία των 40. Ευτυχώς, λίγα από αυτά τα μη φυσιολογικά ωάρια θα γονιμοποιηθούν ή θα αναπτυχθούν σε ανιχνεύσιμες εγκυμοσύνες. Έτσι, ο κίνδυνος γενετικά μη φυσιολογικής εγκυμοσύνης είναι πολύ χαμηλότερος από τον κίνδυνο μη φυσιολογικού ωαρίου.

Καθώς μεγαλώνετε, ο κίνδυνος αυξάνεται επίσης για τα μη χρωμοσωμικά γενετικά ελαττώματα (συγγενή ελλείμματα) και για τις επιπλοκές της εγκυμοσύνης, όπως ο διαβήτης της κύησης, η προεκλαμψία και η ενδομήτρια υπολειπόμενη ανάπτυξη. Ωστόσο, στα 35, η ηλικία σας παίζει μικρό ρόλο σε οποιαδήποτε από αυτές τις επιπλοκές. Η ηλικία κατά την οποία αρχίσατε να έχετε περίοδο (εμμηναρχή) δεν φαίνεται να επηρεάζει αυτόν τον κίνδυνο, ούτε και το προηγούμενο ιστορικό σας με φυσιολογικές εγκυμοσύνες.

Είμαι βέβαιος ότι γνωρίζετε καλά πως υπάρχει σημαντική μείωση στη γονιμότητα καθώς μια γυναίκα μεγαλώνει, και ότι πλέον έχουμε στη διάθεσή μας εξετάσεις για να αξιολογήσουμε τη γονιμότητά σας.

Παρακάμπτοντας τον κανόνα του ενός χρόνου

Είμαι 27 ετών και προσπαθώ να μείνω έγκυος. Έχω κάνει δύο αμβλώσεις και μια αποβολή. Είμαι τώρα παντρεμένη και θέλω απελπισμένα ένα μωρό. Προσπαθώ να μείνω έγκυος εδώ και περίπου έξι μήνες. Ο γιατρός μου λέει ότι κατά τη γνώμη του είναι πολύ νωρίς για μου κάνει εξετάσεις. Λέει ότι θα πρέπει να προσπαθήσω για ένα χρόνο, προτού να αρχίσω να κάνω εξετάσεις και να δοκιμάζω άλλες διαδικασίες. Κοντεύω να τρελαθώ. Ο σύζυγός μου θέλει να πάω σε άλλο γιατρό και να πω ψέματα ότι προσπαθούμε για πάνω από ένα χρόνο, έτσι ώστε να μπορέσουν να μου δώσουν φάρμακα ή κάτι αντίστοιχο. Τι πιστεύετε;"

Δεν θα σας συστήναμε να πείτε ψέματα στο γιατρό σας. Δεν έχετε κανένα λόγο να εμπιστευθείτε το γιατρό σας, εάν δεν σκοπεύετε να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας. Το να δώσετε παραπλανητικές πληροφορίες όχι μόνο είναι ανόητο, ίσως να είναι και επιβλαβές για την υγεία σας. Τα χάπια γονιμότητας δεν είναι όπως νομίζουν πολλά ζευγάρια η εύκολη προσέγγιση στην επίλυση των προβλημάτων γονιμότητας που κάνει για όλες τις περιπτώσεις. Στην πραγματικότητα, οι μελέτες έχουν δείξει επανειλημμένα ότι μια «απερίσκεπτη» επίθεση στο πρόβλημα της υπογονιμότητάς σας με τη χρήση μερικών χαπιών γονιμότητας, όχι μόνο μπορεί να παρεμποδίσει τη δυνατότητά σας να μείνετε έγκυος, αλλά μπορεί επίσης να καθυστερήσει μια πιο εύστοχη προσέγγιση που τελικά θα σας οδηγήσει στην επιτυχία.

Αν έχετε έρθει στο κέντρο μας και μας έχετε πει ψέματα για το ιατρικό σας ιστορικό λόγω απογοήτευσης μετά από μερικούς μόνο μήνες προσπαθειών, το πρώτο πράγμα που ελπίζουμε είναι ότι καθώς μαθαίνετε περισσότερα σχετικά με το τί χρειάζεται για να μείνει μία γυναίκα έγκυος, εσείς θα είστε πρόθυμη να είστε λίγο πιο υπομονετική. Το ότι «κοντεύετε να τρελαθείτε» και το ότι ο σύζυγός σας θέλει να πείτε ψέματα είναι στοιχεία πιο ανησυχητικά. Τέτοιες αντιδράσεις στο πρόβλημα της υπογονιμότητας δεν είναι πολύ θετικές. Προτού να προχωρήσετε περαιτέρω, θα συστήναμε να συναντηθείτε με έναν καταρτισμένο ψυχολόγο ή σύμβουλο για να ρυθμίσετε το άγχος σας και να αναπτύξετε πιο κατάλληλα εργαλεία επικοινωνίας.

Όργανο μέτρησης βασικής θερμοκρασίας

Ψάχνω για ένα μικρό φορητό υπολογιστή που να διαβάζει τη βασική θερμοκρασία του σώματος. Ξέρετε πού μπορώ να βρω ένα τέτοιο όργανο; Ο σύζυγός μου κι εγώ προσπαθούμε να μείνω έγκυος, και αυτό φαίνεται πως θα ήταν μεγάλη βοήθεια."

Οι φορητοί υπολογιστές που παρακολουθούν τη βασική θερμοκρασία του σώματος (BBT) απλοποιούν τη διαδικασία, αλλά δεν είναι αποτελεσματικοί στην υπόδειξη του κατάλληλου χρόνου για τον προγραμματισμό της επαφής. Το διάγραμμα με τη βασική θερμοκρασία του σώματός σας περιλαμβάνει το να παίρνετε τη θερμοκρασία σας κάθε πρωί προτού να σηκωθείτε από το κρεβάτι. Κοντά στην ωορρηξία, η θερμοκρασία αυξάνεται περίπου μισό βαθμό C. Συνήθως η θερμοκρασία θα ανέβει πάνω από τους 36,6˚C μετά την ωορρηξία. Δυστυχώς, δεν υπάρχει μεγάλη σχέση μεταξύ τυχόν πτώσεων της θερμοκρασίας πριν την υποτιθέμενη ωορρηξία και του πραγματικού χρόνου της ωορρηξίας. Αυτό σημαίνει ότι χρησιμοποιώντας τη βασική θερμοκρασία σώματος, μπορείτε να κοιτάξετε πίσω στο τέλος του μήνα για να δείτε αν είχατε ωορρηξία. Αλλά δεν μπορεί να σας υποδείξει πότε ακριβώς είχατε ωορρηξία.

Αν ανησυχείτε για τον προγραμματισμό της επαφής με στόχο την ενδομητριακή σπερματέγχυση, θα πρέπει σκεφθείτε τη χρήση ενός τεστ ούρων LH. Αυτό γίνεται ρίχνοντας λίγες σταγόνες πρωινών ούρων στο δοκιμαστικό στικ του τεστ. Αλλαγή στο χρώμα υποδηλώνει ότι πιθανότατα θα έχετε ωορρηξία την επόμενη μέρα. Γενικά, θεωρείται ότι αυτά τα τεστ έχουν μία ακρίβεια της τάξεως του 85 τοις εκατό. Υπάρχουν διαθέσιμα στην αγορά αρκετά διαφορετικά τεστ που κοστίζουν λιγότερο από 50 € για δοκιμές μίας εβδομάδας περίπου.

Η παιδική ασπιρίνη και ηπαρίνη στην εξωσωματική γονιμοποίηση

Γιατί οι γιατροί συνταγογραφούν παιδική ασπιρίνη στα αρχικά στάδια της θεραπείας για εξωσωματική γονιμοποίηση; Ποιο είναι το όφελος και ποιοι είναι οι κίνδυνοι;

Η παιδική ασπιρίνη συνταγογραφείται συχνά σε γυναίκες που υποβάλλονται σε εξωσωματική γονιμοποίηση. Αν και οι πρώτες μελέτες μάλλον έδειχναν ένα κάποιο όφελος από τη χρήση της, αυτές οι μελέτες δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί στις μεγαλύτερες, καλοσχεδιασμένες δοκιμές.

Μία συνηθισμένη χρήση είναι σε γυναίκες με καθ’έξιν αποβολές. Μια πιθανή αιτία των καθ’έξιν αποβολών αφορά τις ανωμαλίες του ανοσοποιητικού συστήματος. Συγκεκριμένα, το σώμα μπορεί να αναπτύξει αντισώματα στα συστατικά του τοιχώματος των αιμοφόρων αγγείων που ονομάζονται φωσφολιπίδια. Δεν ξέρουμε πραγματικά γιατί το σώμα δημιουργεί αυτά τα αντισώματα, ωστόσο αυτά μπορούν να εμποδίσουν τη ροή αίματος μέσω των μικρών αιμοφόρων αγγείων προς τον πλακούντα. Μερικοί γιατροί έχουν αναφέρει ότι τα αντισώματα αυτά μπορούν επίσης να παρεμποδίσουν την προσκόλληση του εμβρύου στο τοίχωμα της μήτρας.

Στην περίπτωση αυτή, η παιδική ασπιρίνη μπορεί να βοηθήσει να κρατηθούν ανοικτά τα αιμοφόρα αγγεία του πλακούντα. Ήδη συνταγογραφείται συχνά για το λόγο αυτό και σε πολύ μετέπειτα στάδιο της εγκυμοσύνης, σε γυναίκες με προεκλαμψία -- μια διαταραχή της εγκυμοσύνης που συνδέεται με την υψηλή πίεση του αίματος και την παρουσία πρωτεΐνης στα ούρα. Θεωρείται ότι αυτή η ασθένεια εμφανίζεται όταν τα αιμοφόρα αγγεία συστέλλονται πάρα πολύ εξαιτίας μιας δυσαναλογίας μεταξύ δύο στοιχείων στο σώμα – ενός που προκαλεί συστολή στα αιμοφόρα αγγεία, και ενός άλλου που αναγκάζει τα αιμοφόρα αγγεία να διασταλούν. Η χρήση μίας μόνο παιδικής ασπιρίνης καθημερινά εμποδίζει τον παράγοντα που συστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία, μην παρεμποδίζοντας τον παράγοντα που προωθεί τη ροή αίματος στον πλακούντα. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι, ενώ μία μόνο παιδική ασπιρίνη έχει αποτελέσματα, σε αυτήν την περίπτωση, το περισσότερο δεν έχει καλύτερα αποτελέσματα. Η λήψη μιας υψηλότερης δόσης ασπιρινών μπορεί να εμποδίσει και τους δύο παράγοντες, συνεπώς τα φάρμακα αυτά πρέπει να αποφεύγονται. Εκτός από τη διατήρηση της φυσιολογικής διαστολής των αιμοφόρων αγγείων στα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης, η παιδική ασπιρίνη μπορεί επίσης να εμποδίσει τη συγκέντρωση αιμοπεταλίων του αίματος στα μικρότερα αιμοφόρα αγγεία στον πλακούντα. Κανονικά αυτές οι μάζες αιμοπεταλίων λειτουργούν έτσι ώστε να επιδιορθώσουν μικρά σχισίματα ή σπασίματα στα αιμοφόρα αγγεία. Ωστόσο, για άγνωστους λόγους, μπορεί να προκύψει υπερβολική συγκέντρωση μαζών αιμοπεταλίων, με συνέπεια τη μειωμένη ροή αίματος στον πλακούντα.

Έτσι, αν είχατε καθ’έξιν αποβολές, ο γιατρός σας μπορεί να σας σύστησε να κάνετε ενέσεις ηπαρίνης δύο φορές τη μέρα και να παίρνετε μία παιδική ασπιρίνη κάθε μέρα ταυτόχρονα με τον κύκλο εξωσωματικής γονιμοποίησης, για να βοηθήσετε να κρατηθούν ανοικτά τα αιμοφόρα αγγεία στον πλακούντα. Ενώ πολλοί γιατροί έχουν αναφέρει ένα πιθανό όφελος από τις ενέσεις ηπαρίνης και την ασπιρίνη σε όλες τις γυναίκες που υποβάλλονται σε εξωσωματική γονιμοποίηση, όταν υπάρχουν αντιφωσφολιπίδια, διάφορες πρόσφατες μελέτες δεν έχουν καταφέρει να βρουν κάποιο όφελος από αυτή τη θεραπεία.

Ένας άλλος πιθανός λόγος για να χρησιμοποιήσετε παιδική ασπιρίνη είναι ακόμη πιο θεωρητικός. Συμπεράσματα μελετών που παρουσιάστηκαν σε μια πρόσφατη συνάντηση με θέμα την εξωσωματική γονιμοποίηση στο Βανκούβερ του Καναδά, έθεσαν το ερώτημα γιατί μερικά ωάρια που φαίνονται υγιή μετατρέπονται σε έμβρυα που εμφυτεύονται και συνεχίζουν να αναπτύσσονται έως τέλους, ενώ άλλα όχι. Τα στοιχεία από τη μελέτη αυτή δηλώνουν ότι ένας σημαντικός παράγοντας είναι η ροή του αίματος στα ωοθηκικά θυλάκια, στα οποία αναπτύσσονται τα ωάρια. Τέτοιοι παράγοντες όπως η ηλικία και η παρουσία του συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών μπορούν να μειώσουν τη ροή αίματος στα θυλάκια. Μερικοί ερευνητές έχουν θεωρητικολογήσει λέγοντας ότι ακριβώς όπως η παιδική ασπιρίνη μπορεί να βελτιώσει τη ροή του αίματος στον πλακούντα, μπορεί επίσης να βελτιώσει τη ροή του αίματος στις ωοθήκες, δίνοντας μας υγιέστερα ωάρια και έμβρυα.

Έχουν αποδειχθεί τα οφέλη αυτά; Όχι. Είναι ασφαλή; Έτσι πιστεύουμε, αν σταματήσετε τη λήψη ασπιρίνης στις 36 εβδομάδες της εγκυμοσύνης. Όταν λαμβάνετε παιδική ασπιρίνη πριν από εκείνο το σημείο, ο κίνδυνος πρόκλησης ανώμαλης αιμορραγίας για τη μητέρα ή το μωρό είναι αρκετά χαμηλός.

Σχετικά με την υστεροσαλπιγγογραφία (HSG)

Τι ακριβώς είναι η υστεροσαλπιγγογραφία; Ποιες διαδικασίες ακολουθούνται; Είναι επώδυνη;

Η Υστεροσαλπιγγογραφία (HSG) είναι μια εξέταση της μήτρας με ακτίνες X, στην οποία χρησιμοποιείται μια ειδική χρωστική ουσία ορατή στις ακτίνες X. Μια σειρά εικόνων που λαμβάνονται με ακτίνες X καθώς η χρωστική ουσία ρέει μέσα στη μήτρα και μέσω των σαλπίγγων, βοηθά τους γιατρούς να αξιολογήσουν το μέγεθος και το σχήμα της κοιλότητας της μήτρας και να καθορίσουν αν οι σάλπιγγες είναι ανοικτές, και μερικές φορές ακόμη κι αν υπάρχουν συμφύσεις κοντά στις σάλπιγγες.

Είναι προτιμότερο να προγραμματίζετε την υστεροσαλπιγγογραφία δύο έως τρεις μέρες μετά την τελευταία ημέρα της περιόδου. Είναι σημαντικό να βεβαιωθείτε ότι δεν είστε έγκυος, όταν πραγματοποιείται η εξέταση. Συνεπώς, αν υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία για το αν είστε έγκυος, ή αν η ροή της περιόδου είναι μικρή, θα πρέπει να προηγηθεί ένα τεστ εγκυμοσύνης. Πολλοί γιατροί θα συστήσουν τη χορήγηση αντιβιοτικών για να μειώσουν τον κίνδυνο μόλυνσης και μίας μη στεροειδούς αντιφλεγμονώδους ουσίας, όπως η ιβουπροφαίνη (ibuprofen) voltaren, για να ελαχιστοποιήσουν τις κράμπες.

Ο γιατρός αρχίζει με την εισαγωγή ενός κολποδιαστολέα στον κόλπο. Ο τράχηλος περνιέται με αντισηπτικό και εισάγεται στην κοιλότητα της μήτρας ένας καθετήρας (στενός σωλήνας). Μπορεί να προκληθεί μία ελαφριά κράμπα σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Ο κολποδιαστολέας θα αφαιρεθεί και θα επανατοποθετηθείτε στο τραπέζι για τις ακτίνες X. Ο γιατρός σας ή ο ακτινολόγος θα ασκήσει πίεση πάνω στη μήτρα για την κάνει κατά το δυνατόν επίπεδη και να έχει μια καλύτερη εικόνα της κοιλότητας της μήτρας. Στη συνέχεια, η χρωστική ουσία εισάγεται στη μήτρα μέσω του καθετήρα. Αυτό συχνά συνδέεται με την πρόκληση κραμπών. Αν είστε χαλαρή και ο γιατρός σας είναι ικανός, οι κράμπες είναι συνήθως ήπιες. Ωστόσο, αν η χρωστική ουσία δεν ρέει μέσω των σαλπίγγων, μπορεί να είναι απαραίτητη η άσκηση πρόσθετης πίεσης, για να δει ο γιατρός σας αν οι σάλπιγγες είναι πραγματικά αποφραγμένες. Αυτό μπορεί να προκαλέσει πιο έντονη δυσφορία.

Μετά τις ακτίνες X, θα σας ζητηθεί να παραμείνετε ξαπλωμένη για άλλα 5-10 λεπτά, ώστε να υποχωρήσουν οι κράμπες. Θα πρέπει να συνεννοηθείτε με το γιατρό σας, έτσι ώστε να ξέρετε πότε θα πρέπει να τον επισκεφθείτε και πάλι για να συζητήσετε τα αποτελέσματα και για να καθορίσετε το επόμενο βήμα στη θεραπεία σας. Αν αισθανθείτε αυξανόμενο πόνο, πυρετό ή παρουσιάσετε βαριά αιμορραγία μετά τη διαδικασία, θα πρέπει να έρθετε σε επαφή με το γιατρό σας.

Σύνδρομο Allen-Masters, κολπώματα, ενδομητρίωση & γονιμότητα

Πρόσφατα έκανα εγχείρηση ενδομητρίωσης. Μου έδωσαν να δω ένα βίντεο με τα σχετικά στάδια της διαδικασίας. Ο γιατρός μου είπε ότι έχω σύνδρομο Allen-Masters. Τι σημαίνει αυτό; Πώς θα επηρεάσει τις προσπάθειές μου να μείνω έγκυος;

Κατά τη διάρκεια της περιόδου σας, ενδομήτρια κύτταρα μπορεί να ταξιδέψουν από τη μήτρα σας μέσα στην κοιλιά σας. Τα ενδομήτρια κύτταρα είναι παρόντα στο κοιλιακό υγρό στις περισσότερες γυναίκες κατά τη διάρκεια της περιόδου τους. Στις γυναίκες με ενδομητρίωση, για κάποιο -ακόμη- άγνωστο λόγο, το σώμα δεν είναι όσο αποτελεσματικό χρειάζεται στον καθαρισμό της κοιλιακής κοιλότητας από αυτά τα κύτταρα, και είναι πιθανότερο τα κύτταρα αυτά να προσκολληθούν σε αυτή και να αναπτυχθούν.

Το σύνδρομο Allen-Masters είναι κολπώματα ή πτυχώσεις στο περιτόναιο, μια λεπτή μεμβράνη που επενδύει το εσωτερικό της κοιλιακής σας κοιλότητας. Αυτά τα κολπώματα τείνουν να παγιδεύσουν τα ενδομήτρια κύτταρα που αποβάλλονται στην περιτοναϊκή κοιλότητα κατά τη διάρκεια της περιόδου σας. Στη λαπαροσκόπηση, μια βιοψία του ιστού στη βάση του συνδρόμου Allen-Masters δείχνει συχνά ενδομητρίωση. Πολλοί γιατροί συστήνουν την πλήρη απογύμνωση της περιτοναϊκής επένδυσης από τα κολπώματα Allen-Masters κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.

Η παρουσία αυτών των κολπωμάτων δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να επηρεάσει τη γονιμότητά σας. Το πιο σημαντικό ερώτημα που δεν κάνατε είναι, αν ήπιες ή ελάχιστες βλάβες ενδομητρίωσης στην περιτοναϊκή επιφάνεια αποτελούν αιτία υπογονιμότητας. Τα στοιχεία μάλλον προκαλούν σύγχυση. Ενώ υπάρχει σίγουρα μεγαλύτερος κίνδυνος να διαγνωσθεί ενδομητρίωση κατά τη διάρκεια μίας λαπαροσκόπησης για την αξιολόγηση της υπογονιμότητας, αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι η ενδομητρίωση προκαλεί υπογονιμότητα. Η ενδομητρίωση μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας αποτυχίας να επιτευχθεί εγκυμοσύνη, ή μπορεί να οφείλεται σε έναν γενετικό ή άνοσο παράγοντα που προκαλεί επίσης τα προβλήματα γονιμότητας.

Τα στοιχεία που έχουμε ως σήμερα σε όλες τις μελέτες δείχνουν σαφώς ότι η θεραπεία της ενδομητρίωσης δεν βελτιώνει τη γονιμότητα. Εκτός αν υπάρχουν σημαντικές δομικές ανωμαλίες όπως βλάβη στις σάλπιγγες, συμφύσεις ή τα ωοθηκικά ενδομητριώματα, οι περισσότερες μελέτες προτείνουν ότι η καλύτερη προσέγγιση με στόχο τη γονιμότητα είναι να αγνοηθεί η ενδομητρίωση και να επιλεχθούν οι ίδιες θεραπείες που θα χρησιμοποιούνταν για την ανεξήγητη υπογονιμότητα. Θυμηθείτε ότι ο μόνος τρόπος να διαγνωσθεί η ενδομητρίωση στα σίγουρα είναι η βιοψία (που απαιτεί χειρουργική επέμβαση).

Αλλεργική στη χρωστική για υστεροσαλπιγγογραφία (HSG)

Ο γιατρός μου ήθελε να κάνω υστεροσαλπιγγογραφία, αλλά όταν πήγα στον ακτινολόγο, διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να κάνω την εξέταση επειδή είμαι αλλεργική στο ιώδιο. Υπάρχει κάποια άλλη εξέταση που μπορεί; Ο γιατρός μου ξεκίνησε να μου χορηγεί κιτρική κλομιφαίνη.

Οι αλλεργίες στο ιώδιο είναι ένα μπερδεμένο ζήτημα. Η πρώτη σκέψη πρέπει να είναι ο τύπος αλλεργικής αντίδρασης που έχει κάποιος βιώσει στο παρελθόν. Στην περίπτωση πιο σοβαρών αντιδράσεων, θα απέφευγα σίγουρα τη χρήση χρωστικής με βάση το ιώδιο. Η επόμενη σκέψη είναι βασισμένη στον τύπο χρωστικής. Υπάρχουν ιοντικές και μη ιοντικές χρωστικές ιωδίου. Αλλεργικές αντιδράσεις με τη χρήση μιας μη ιοντικής χρωστικής είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Για τους ασθενείς μου με ήπιες αντιδράσεις στο παρελθόν, θα ξεκινούσα με την προκαταρκτική χορήγηση ενός στεροειδούς και ενος αντισταμινικού και δεν θα χρησιμοποιούσα μη ιοντική χρωστική. Δεν έχω δει ως τώρα ασθενείς που να έχουν προβλήματα με τη χρήση αυτής της προσέγγισης. Ωστόσο, αυτό δεν απομακρύνει κάθε κίνδυνο, και θα πρέπει να συζητήσετε τις εναλλακτικές με το γιατρό σας.

Μια άλλη εξέταση που θα πρέπει να σκεφθείτε είναι ένα υπερηχογράφημα με τη χρήση αλατούχου διαλύματος, για το οποίο χρησιμοποιείται ένα ειδικό υλικό που ονομάζεται Albuminex. Η εξέταση αυτή θα επιτρέψει την πιο εύκολη απεικόνιση των σαλπίγγων σας. Σε γενικές γραμμές, το τυπικό υπερηχογράφημα με χρήση αλατούχου διαλύματος δεν επιτρέπει καθόλου την απεικόνιση των σαλπίγγων. Μία ακόμη εναλλακτική εξέταση είναι η λαπαροσκόπηση. Αυτή η εξωνοσοκομειακή χειρουργική διαδικασία περιλαμβάνει την τοποθέτηση μιας μικροσκοπικής συσκευής απεικόνισης και χειρουργικών εργαλείων μέσω μικροσκοπικών τομών στο κοιλιακό τοίχωμα, ενώ είστε υπό αναισθησία. Μέσω του τραχήλου εγχέεται μια χρωστική που δεν περιέχει ιώδιο. Στη συνέχεια, ο γιατρός προσέχει, ώστε να δει τη χρωστική να χύνεται έξω από τα άκρα των σαλπίγγων.

Μια διαδικασία που αναπτύχθηκε πρόσφατα και πραγματοποιείται εξωνοσομειακά, η κολπική υδρολαπαροσκόπηση (VHL), υποβάλλεται σε κλινικές μελέτες. Η κολπική υδρολαπαροσκόπηση επιτρέπει στο γιατρό σας να αξιολογήσει τις σάλπιγγές σας με την τοποθέτηση ενός λεπτού σαν βελόνα τηλεσκοπίου μέσω της κορυφής του κόλπου στην κοιλία μετά από έγχυση τοπικής αναισθησίας. Ο χώρος πίσω από τη μήτρα γεμίζεται με υγρό, και απεικονίζονται οι σάλπιγγες και οι ωοθήκες. Η κατάσταση των σαλπίγγων μπορεί να καθοριστεί με την έγχυση μιας χρωστικής (που δεν περιέχει ιώδιο) μέσω ενός σωλήνα που τοποθετείται στον τράχηλο. Η χρωστική φαίνεται να βγαίνει από το άκρο της σάλπιγγας. Ο γιατρός μπορεί επίσης να ψάξει για συμφύσεις ή ενδομητρίωση.

Σε κάθε περίπτωση, ο γιατρός σας πρέπει πρώτα να εξετάσει αν είναι πιθανό να υπάρχει βλάβη ή απόφραξη στις σάλπιγγες. Η εξέταση του ιατρικού σας ιστορικού για περιτοναϊκές μολύνσεις, τυχόν περιτοναϊκές χειρουργικές επεμβάσεις, η επώδυνη σεξουαλική επαφή ή η επώδυνη περίοδος μπορεί να δηλώνουν αυξημένο κίνδυνο προβλημάτων στις σάλπιγγες. Μια εξέταση αίματος για τον εντοπισμό αντισωμάτων από χλαμύδια μπορεί να δείξει ότι είχατε περάσει στο παρελθόν μόλυνση από χλαμύδια που μπορεί να είχε βλάψει τις σάλπιγγες. Αν τίποτα στα εργαστηριακά αποτελέσματα και στην εξέταση του ιατρικού σας ιστορικού δεν υποδηλώνει την παρουσία απόφραξης των σαλπίγγων, η πιθανότητα βλάβης είναι μικρότερη από 5 τοις εκατό, και οι περαιτέρω εξετάσεις μπορούν αναβληθούν.

Αντισώματα έναντι σπέρματος

Τι είναι ακριβώς τα αντισώματα έναντι σπέρματος; Είναι πρόβλημα της γυναίκας, του άνδρα ή και των δύο;"

Τα αντισώματα έναντι σπέρματος μπορούν να εμφανιστούν και σε άνδρες και σε γυναίκες. Τα αντισώματα είναι πρωτεϊνικά μόρια που προσελκύονται σε μια συγκεκριμένη περιοχή του σπέρματος. Μόλις προσκολληθούν, μπορούν να παρεμποδίσουν τη δραστηριότητα του σπέρματος με πολλούς και διάφορους τρόπους. Μπορούν να ακινητοποιήσουν το σπέρμα, να αναγκάσουν τα σπερματοζωάρια να συγκεντρωθούν όλα μαζί, να περιορίσουν τη δυνατότητά τους να περάσουν μέσα από την τραχηλική βλέννα, ή να τα αποτρέψουν να προσκολληθούν στο ωάριο και να διεισδύσουν σε αυτό. Τα αντισώματα έναντι σπέρματος εντοπίζονται συχνά σε άνδρες μετά από βαζεκτομή, τραυματισμό στους όρχεις ή μόλυνση. Η αιτία των αντισωμάτων έναντι σπέρματος στη γυναίκα είναι άγνωστη.

Οι ερευνητές ταξινομούν τα συγκεκριμένα αντισώματα ανάλογα με τον τύπο (IgA, IgG και IgM) καθώς επίσης και ανάλογα με το σημείο στο οποίο προσκολλώνται στο σπέρμα (κεφαλή, μέσο ή ουρά). Οι μελέτες δείχνουν ότι τα αντισώματα τύπου IgG είναι πιο κοινά στους άνδρες και ότι ο τύπος IgA μπορεί να βρεθεί στη βλέννα και στο ωοθυλακικό υγρό των γυναικών, αλλά η σημασία αυτών των ευρημάτων είναι αβέβαιη. Η σύνδεση με την κεφαλή θεωρείται ότι παρεμποδίζει την προσκόλληση και τη διείσδυση στο ωάριο, ενώ η σύνδεση με την ουρά παρεμποδίζει την κινητικότητα.

Δυστυχώς, η εξέταση και ο προσδιορισμός του τύπου αντισώματος ή της θέσης δεν προσφέρουν πολλά στο ερώτημα αν μια γυναίκα θα συλλάβει και πότε. Προσπάθειες θεραπείας της κατάστασης – για παράδειγμα, η μείωση των επιπέδων αντισωμάτων με στεροειδή ή η αφαίρεση των αντισωμάτων από το σπέρμα -- έχουν δείξει περιορισμένο όφελος και ήταν γεμάτες με καταστρεπτικές επιπλοκές. Μια δοκιμή πρόκλησης ωορρηξίας και γονιμοποίησης που ακολουθείται από εξωσωματική γονιμοποίηση με ICSI (ενδοωαριακή έγχυση σπέρματος – μικρογονιμοποίηση) (μια διαδικασία που περιλαμβάνει την έγχυση σπέρματος απευθείας μέσα σε ένα ωάριο) φαίνεται να είναι η καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία.

Αντικαταθλιπτικά χάπια & θεραπεία εξωσωματικής γονιμοποίησης

Προγραμματίζω να ξεκινήσω έναν κύκλο εξωσωματικής γονιμοποίησης σε μερικούς μήνες. Η ανησυχία μου είναι ότι παίρνω ένα χάπι (Zoloft των 50mg) για την αντιμετώπιση του Προεμμηνορροϊκού Συνδρόμου. Μπορώ να παίρνω ένα τέτοιο χάπι, ή αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει προβλήματα είτε στην εξωσωματική γονιμοποίηση είτε σε μια εγκυμοσύνη;"

Ενώ η τρέχουσα γνώση μας θα πρότεινε ότι είναι ασφαλές να πάρετε Zoloft κατά τη διάρκεια του κύκλου διέγερσης, συνήθως συμβουλεύουμε τις ασθενείς μας να διακόψουν όλα τα φάρμακα που δεν είναι απολύτως απαραίτητα, πριν αρχίσουν την εξωσωματική γονιμοποίηση. Το Zoloft αποβάλλεται γρήγορα από το σώμα, έτσι αυτό δεν πρέπει να καθυστερήσει την θεραπεία σας για εξωσωματική γονιμοποίηση.

Ωστόσο, είναι επίσης ανησυχητικό ότι είστε έτοιμη να μπείτε σε ένα πολύ αγχωτικό χρονικό διάστημα. Η εξωσωματική γονιμοποίηση μπορεί να μην είναι επιτυχής. Αυτό μπορεί να προκαλέσει άγχος. Αν είναι επιτυχής, μπορεί στη συνέχεια να αρχίσετε να ανησυχείτε σχετικά με την υγιή έκβαση της εγκυμοσύνης. Αυτό είναι αγχωτικό (και βεβαίως φυσιολογικό). Μετά, θα έχετε το μωρό, αυτό είναι επίσης αγχωτικό. Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου, συστήνω σε όλα τα ζευγάρια που κάνουν εξωσωματική γονιμοποίηση να συναντούν ένα σύμβουλο για να μελετούν στρατηγικές μείωσης του άγχους. Στην πραγματικότητα, οι μελέτες δείχνουν ότι αυτό μπορεί ακόμη και να βελτιώσει τα ποσοστά εγκυμοσύνης.

Απλοί τρόποι για να μειωθεί το άγχος μπορεί να είναι ότι έχετε μια καλά ισορροπημένη και θρεπτική διατροφή, ότι κοιμάστε αρκετά και ότι ασκείστε, ότι αρχίζετε να παίρνετε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μια βιταμίνη με φολικό οξύ, και ότι αποφεύγετε τα «φυσικά προϊόντα – βότανα», όπως το σπαθόχορτο, για το οποίο έχει αποδειχθεί ότι παρεμποδίζει τη γονιμότητα.

Μπορούν να αποκατασταθούν σάλπιγγες που έχουν υποστεί απόφραξη & βλάβη;

Είμαι 40 χρονών και προσπαθώ να κάνω παιδί εδώ και έξι χρόνια. Πριν από ένα χρόνο περίπου έκανα μία εξέταση λαπαροσκόπησης που έδειξε ότι έχω μερικά προβλήματα: μία σάλπιγγα με απόφραξη, ενδομητρίωση και μία κύστη. Επιπλέον, αυτά τα στενόμακρα όργανα που υποτίθεται ότι βοηθούν να καθοδηγηθούν τα ωάρια στη σωστή κατεύθυνση είναι στραμμένα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ο γιατρός μου είπε ότι δεν ήθελε να προσπαθήσει να αποκαταστήσει τις σάλπιγγές μου, επειδή πρόκειται για μια πάρα πολύ λεπτή χειρουργική επέμβαση και τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν χειρότερα. Υπάρχει ακόμη κάποια ελπίδα; Μπορούν να αποκατασταθούν οι σάλπιγγές μου;"

Προτού μπορέσουμε να προσφέρουμε οποιαδήποτε καθοδήγηση για μια περίπτωση όπως αυτή, χρειαζόμαστε περισσότερες πληροφορίες. Υπάρχουν πολλοί άλλοι παράγοντες που θα πρέπει να εξετάσουμε, πριν προχωρήσουμε στην αποκατάσταση των σαλπίγγων.

Καταρχήν, στην ηλικία των 40, οι πιθανότητες σύλληψης κάθε μήνα είναι σημαντικά χαμηλότερες από 10 τοις εκατό για τις περισσότερες γυναίκες -- και αυτό στην περίπτωση που όλα πηγαίνουν καλά. Όπως μας περιγράψατε, τα πράγματα στην περίπτωσή σας δεν είναι καλά. Σε μερικές γυναίκες, η ηλικία έχει ήδη επηρεάσει τα ωάριά τους σε σημείο που θα απαιτούνταν δωρεά ωαρίων. Για να καθορίσουμε την υπογονιμότητα που συνδέεται με την ηλικία, θα πρέπει να πραγματοποιήσουμε μια εξέταση αντίδρασης στην ουσία clomiphene ή μία εξέταση του επιπέδου της FSH, της οιστραδιόλης και της ανασταλτίνης Β στο αίμα την 3η μέρα. Θα ήταν επίσης σημαντικό να εξεταστεί η γονιμότητα του συντρόφου της γυναίκας. Δεν αναφέρατε αν ο σύντροφός σας έχει κάνει σπερμοδιάγραμμα. Θα πρέπει να κάνει αυτή την εξέταση, προτού εσείς κάνετε κάποια χειρουργική επέμβαση. Δυστυχώς, πάρα πολλοί γιατροί βάζουν τις ασθενείς τους να κάνουν κάποια χειρουργική επέμβαση πριν ελέγξουν τον άνδρα. Αν αυτό συνέβη στην περίπτωσή σας, τότε αυτό θα πρέπει να αποτελέσει ένα σημαντικό στοιχείο που θα σας λέει ότι το θέμα της υπογονιμότητάς σας το φροντίζει ένας λιγότερο έμπειρος γιατρός.

Αναφέρετε επίσης την ενδομητρίωση. Ορισμένες έρευνες έχουν δείξει ότι η παρουσία ελάχιστης ενδομητρίωσης μειώνει τις πιθανότητες σύλληψης κάθε μήνα κατά 30 τοις εκατό περίπου.

Το συνολικό ποσοστό επιτυχίας στις χειρουργικές επεμβάσεις αποκατάστασης των σαλπίγγων με κατεστραμμένα άκρα είναι περίπου 10-50 τοις εκατό. Ωστόσο, χωρίς ένα βίντεο ή μια φωτογραφία των ακρών των σαλπίγγων σας, δεν ξέρουμε ποια θα ήταν η καλύτερη συμβουλή για εσάς. Ο γιατρός σας, που είδε τις σάλπιγγές σας, προφανώς ήθελε οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση αποκατάστασης να πραγματοποιηθεί από έναν πιο πεπειραμένο χειρούργο. Είναι θλιβερό το γεγονός ότι πάρα πολλές γυναίκες μπαίνουν στην αίθουσα του χειρουργείου αναμένοντας ότι θα λάβουν επαρκή φροντίδα στο θέμα της υπογονιμότητάς τους, για να διαπιστώσουν ότι χρειάζονται μια δεύτερη χειρουργική επέμβαση, επειδή ο πρώτος χειρούργος δεν είχε την ικανότητα να αντιμετωπίσει τις ανωμαλίες που βρήκε.

Είναι το σπέρμα μου νεκρό;

Είμαι 25 χρονών. Εδώ και αρκετό καιρό έχω παρατηρήσει ότι όταν εκσπερματίζω η ποσότητα σπέρματος είναι μικρή και το σπέρμα εμφανίζεται συνδεδεμένο και ακίνητο -- δηλαδή εμφανίζεται νεκρό. Βιώνω κάποιο είδος οργασμού, αλλά η ένταση ποικίλλει, μερικές φορές δεν το βιώνω καθόλου. Δεν έχω πάει σε κάποιο ειδικό, επειδή δεν είμαι βέβαιος για αυτούς στην περιοχή που ζω. Τί θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό το πρόβλημα; Ποιες είναι οι προτάσεις σας για τυχόν εξετάσεις και περαιτέρω παρακολούθηση;"

Αναφέρεστε στο σπέρμα, αλλά μοιάζει σαν να εννοείτε το σπερματικό υγρό -- το υγρό που βγαίνει όταν εκσπερματίζετε. Το σπέρμα είναι ένα μείγμα σπερματικού πλάσματος (υγρό) και σπερματοζωαρίων.

Τα σπερματοζωάρια είναι πάρα πολύ μικρά για να μπορείτε να τα δείτε με γυμνό μάτι. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορείτε να κάνετε οποιοδήποτε εύλογο προσδιορισμό της ποσότητας, της ποιότητας ή της κίνησης του σπέρματος χωρίς σπερμοδιάγραμμα. Αυτό γίνεται σε ένα εργαστήριο, με τη χρήση μικροσκοπίου. Αν ανησυχείτε για τη γονιμότητά σας, ζητήστε από το γιατρό σας να κάνετε ένα σπερμοδιάγραμμα.

Εκ στόματος χορηγούμενες διγουανίδες για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2 για το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS)

Έχετε καθόλου ασθενείς με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών που παίρνουν εκ στόματος χορηγούμενες διγουανίδες για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2; Πιστεύετε ότι είναι καλή η φαρμακευτική αγωγή για κάποια που πήρε εκ στόματος χορηγούμενες διγουανίδες για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2, αλλά δεν μπορούσε να συνεχίσει εξαιτίας των σοβαρών παρενεργειών;"

Η χρήση φαρμάκων που ευαισθητοποιούν την ινσουλίνη ή χαμηλώνουν την ινσουλίνη, προσφέρουν νέα ελπίδα στις γυναίκες με Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών. Η εκ στόματος χορηγούμενες διγουανίδες για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2 μπορούν να ρυθμίσουν τους εμμηνορροϊκούς κύκλους (την περίοδο), να μειώσει τα υπογλυκαιμικά επεισόδια, να επιφέρει απώλεια βάρους και συχνά να έχει σαν αποτέλεσμα μία εγκυμοσύνη, σε περιπτώσεις όπου η παραδοσιακή θεραπεία ωορρηξίας είχε αποτύχει ή συνδέθηκε με σοβαρές επιπλοκές. Μετά από έξι μήνες θεραπείας, οι μελέτες έχουν δείξει ότι έως και το 90 τοις εκατό των γυναικών που λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή με εκ στόματος χορηγούμενες διγουανίδες για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2 των 850mg δύο φορές τη μέρα θα έχει ωορρηκτικούς εμμηνορροϊκούς κύκλους. Δυστυχώς, το 25 τοις εκατό των γυναικών δεν θα είναι σε θέση να ανεχτεί τις γαστρεντερικές παρενέργειες του φαρμάκου αυτού.

Η Mετφορμίνη μειώνει την ανθεκτικότητα στην ινσουλίνη. Αυτό σημαίνει ότι το σώμα θα απαιτήσει λιγότερη ινσουλίνη για να ελέγξει το σάκχαρο του αίματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι η εκ στόματος χορηγούμενες διγουανίδες για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2 είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τη διαχείριση της ανθεκτικότητας στην ινσουλίνη που συνδέεται με το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών. Αν και δεν έχει αποδειχθεί ότι αυτά τα νεότερα φάρμακα προκαλούν βλάβη στο συκώτι, συστήνουμε τον έλεγχο των επιπέδων ALT (ένα τεστ ηπατικής λειτουργίας) κάθε μήνα για να αποφεύγονται πιθανά προβλήματα που μπορεί να προκύψουν στο μέλλον.

Αποφυγή της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας

Η φίλη μου κι εγώ έχουμε και οι δύο το στίγμα της μεσογειακής-δρεπανοκυτταρικής αναιμίας στο αίμα μας. Υπάρχει κάποιος τρόπος να εξασφαλιστεί ότι τα παιδιά μας δεν θα έχουν μεσογειακής-δρεπανοκυτταρική αναιμία;

Η δρεπανοκυτταρική αναιμία είναι μία ασθένεια που επηρεάζει ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων και έχει σαν αποτέλεσμα επώδυνες, απειλητικές για τη ζωή θρομβώσεις του αίματος και λοιμώξεις. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια έχουν παθολογική αιμοσφαιρίνη που μεταφέρει οξυγόνο, η οποία μπορεί να αναγκάσει το κύτταρο να αλλάξει από το κανονικό του στρογγυλό σχήμα σε σχήμα δρεπάνου, το οποίο μπορεί να παγιδευτεί σε μικρά αιμοφόρα αγγεία.

Ένα άτομο με δρεπανοκυτταρική αναιμία έχει δύο παθολογικά γονίδια αιμοσφαιρίνης-S- ένα από κάθε γονέα. Τα άτομα που δεν έχουν την ασθένεια, αλλά έχουν ένα παθολογικό γονίδιο αιμοσφαιρίνης-S- λέμε ότι έχουν το στίγμα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας. Αυτό μπορεί να ελεγχθεί με μια απλή εξέταση αίματος. Αν και οι δύο γονείς έχουν το στίγμα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, υπάρχει μία πιθανότητα 50 τοις εκατό να φέρει ένα ωάριο το παθολογικό γονίδιο και μια πιθανότητα 50 τοις εκατό να φέρει το σπέρμα το παθολογικό γονίδιο. Αυτό εξισώνεται σε μια πιθανότητα 25 τοις εκατό να έχει δρεπανοκυτταρική αναιμία το παιδί που θα γεννηθεί.

Οι γενετικές εξετάσεις δίνουν την ευκαιρία να διαγνωσθεί αυτή η ασθένεια μετά τη σύλληψη. Για τα ζευγάρια που χρησιμοποιούν την εξωσωματική γονιμοποίηση, μπορεί να πραγματοποιηθεί μία βιοψία εμβρύου και προεμφυτευτικη διάγνωση πριν μεταφέρθει το έμβρυο στη μήτρα της μητέρας. Στη συνέχεια, οι γονείς μπορούν να επιλέξουν να μην μεταφερθούν τα έμβρυα που πάσχουν από δρεπανοκυτταρική αναιμία. Άλλα ζευγάρια μπορεί να επιλέξουν τη φυσιολογική σύλληψη και στη συνέχεια να υποβληθούν σε λήψη τροφοβλάστης, μια μικρή βιοψία που λαμβάνεται από τον πλακούντα περίπου στις 9 - 10 εβδομάδες της εγκυμοσύνης. Τα κύτταρα μπορούν να ελεγχθούν και η διάγνωση γίνεται σε δύο έως τρεις ημέρες. Οι γονείς μπορούν έπειτα να σκεφθούν την επιλογή της διακοπής της κύησης, αν το έμβρυο πάσχει.

Με άλλα λόγια, αν χρησιμοποιείτε τα δικά σας ωάρια και το δικό σας σπέρμα, ο μόνος σίγουρος τρόπος να αποφύγετε να κάνετε παιδί που να πάσχει από δρεπανοκυτταρική αναιμία είναι, είτε η εξωσωματική γονιμοποίηση είτε η άμβλωση, όταν διαγνωσθεί παιδί που πάσχει από δρεπανοκυτταρική αναιμία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ωστόσο, η χρησιμοποίηση δότη σπέρματος ή δότριας ωαρίων χωρίς το στίγμα της δρεπανοκυτταρικής αναιμίας μπορεί να εξαλείψει τον κίνδυνο αυτό.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε το σημείο της ιστοσελίδας που αφορά την προεμφυτευτική διάγνωση.

Αντισυλληπτικό χάπι για την ενδομητρίωση

Έχω ακούσει ότι τα αντισυλληπτικά χάπια μπορούν να τακτοποιήσουν την ενδομητρίωση. Είναι αλήθεια; Πόσο χρονικό διάστημα θα χρειαστεί για να τακτοποιηθεί μια περίπτωση μέτριας έως σοβαρής ενδομητρίωσης;

Δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζετε οποιαδήποτε θεραπεία ως «γιατρειά» της ενδομητρίωσης. Ένας πιο ρεαλιστικός στόχος είναι να εστιάσετε στα συμπτώματα και στον τρόπο με τον οποίο μπορούν να ελεγχθούν ή να εξαλειφθούν. Όπως ο διαβήτης και η υψηλή πίεση του αίματος, η ενδομητρίωση είναι μια χρόνια πάθηση. Η ασθένεια έχει ένα γενετικό και ένα ανοσοποιητικό συστατικό. Ωσότου η θεραπεία μας μπορέσει να ρυθμίσει το γενετικό χαρακτηριστικό ενός ατόμου ή συγκεκριμένες αυτοάνοσες ανωμαλίες που εντοπίζονται με την ενδομητρίωση, επιτυγχάνουμε τα καλύτερα αποτελέσματα ακούγοντας τα συμπτώματα της ασθενούς και προσφέροντας διάφορες επιλογές θεραπείας που μπορούν άμεσα να τακτοποιήσουν τα παράπονα αυτά.

Η παραδοσιακή θεραπεία περιλαμβλανει συχνά χειρουργική επέμβαση, ορμονικό χειρισμό ή και τα δύο. Η ορμονική θεραπεία που προσπαθεί να μιμηθεί είτε την εμμηνόπαυση είτε την εγκυμοσύνη, μπορεί συχνά να παρέχει ανακούφιση των συμπτωμάτων. Για παράδειγμα, φάρμακα όπως το Δαναζόλη και οι GnRH-αγωνιστές (τριπτορελίνη ή λευπρολίδη) λετουργούν με τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος με χαμηλά οιστρογόνα όπως στην εμμηνόπαυση, στο οποίο η ενδομητρίωση πέφτει σε αδράνεια. Παρομοίως, και η συνεχής χορήγηση οιστρογόνων και προγεστερόνης με τη χορηγηση αντισυλληπτικων χάπιων, για να μιμηθούμε την εγκυμοσύνη, μπορει να ανακουφίσουν τα συμπτώματα. Αυτό φαίνεται να είναι αρκετά αποτελεσματικό για πολλές γυναίκες.

Εφόσον αρχίσετε μετά τη θεραπεία με συνεχή χρήση αντισυλληπτικών χαπιών, υπάρχει συχνά μια χρονική περίοδος κατά τη διάρκεια της οποίας ο πόνος μπορεί να ενταθεί. Πολλές γυναίκες διαπιστώνουν επίσης ότι δεν μπορούν να ανεχτούν τη συνεχή χρήση του χαπιού λόγω των πονοκεφάλων, της κατάθλιψης, του τυμπανισμού ή της ευαισθησίας του στήθους. Ωστόσο, για εκείνους που ακολουθούν τη θεραπεία με τα αντισυλληπτικά χάπια για μερικούς μήνες, ο πόνος συχνά αντιμετωπίζεται. Δυστυχώς, μόλις σταματήσετε να παίρνετε τα χάπια, ο πόνος και η ενδομητρίωση επιστρέφουν μάλλον γρήγορα.

Έρευνες και μελέτες έχουν δείξει ότι ενώ τα αντισυλληπτικά χάπια είναι συχνά αποτελεσματικά για την ενδομητρίωση στην επιφάνεια της περιτοναϊκής μεμβράνης που περιβάλλει την κοιλιακή κοιλότητα, είναι πολύ λιγότερο αποτελεσματικά στην ενδομητρίωση του δουγλάσειου χώρου (το διάστημα μεταξύ του ορθού και του κόλπου). Είναι λιγότερο πιθανό να αντιμετωπιστεί η επώδυνη επαφή με αντισυλληπτικά χάπια, απότι με μια θεραπεία με αγωνιστές-GnRH.

Απόφραξη στη μία σάλπιγγα

Προσπαθώ να μείνω έγκυος τα τελευταία δύο χρόνια. Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα να κάνω μία εξέταση υστεροσαλπιγγογραφίας (HSG) και τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η μήτρα μου και η αριστερή μου σάλπιγγα είναι καλά, αλλά υπάρχει απόφραξη στη δεξιά μου σάλπιγγα. Ο γυναικολόγος μου λέει ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να μπορεί να κάνει οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση στην αποφραγμένη σάλπιγγα. Τώρα έχω μόνο μία μόνο καλή σάλπιγγα και οι πιθανότητες μου να μείνω έγκυος είναι φυσικά πολύ χαμηλές. Ο γυναικολόγος μου πρότεινε να πάω για εξωσωματική γονιμοποίηση. Δεν είμαι έτοιμη γι’αυτό. Είναι δαπανηρό και είμαι μόνο 27 χρονών. Υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση εκτός από την εξωσωματική γονιμοποίηση για εμένα, ή δεν έχω άλλες επιλογές;"

Αν η μία σάλπιγγα παραμένει φυσιολογική, οι τελικές πιθανότητες σύλληψης που έχετε δεν μειώνονται, αν και μπορεί να σας πάρει λίγο περισσότερο χρόνο για να μείνετε έγκυος. Υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις. Αν είχατε κάποια σοβαρή πυελική μόλυνση, μπορεί να έχετε υπολείμματα στην εναπομείνασα σάλπιγγα, τα οποία να μην ανιχνεύθηκαν από τον υπέρηχο η την υστερσαλπιγγογραγια. Εαν η κακή σάλπιγγα είναι αποφραγμένη και παραμένει γεμάτη με υγρό (μια κατάσταση που ονομάζεται υδροσάλπιγγα) μπορεί να έχετε μειωμένες πιθανότητες σύλληψης και υψηλότερο κίνδυνο αποβολής. Οι μελέτες που εξετάζουν τους ασθενείς που προβαίνουν σε εξωσωματική γονιμοποίηση αναφέρουν ότι η χειρουργική αφαίρεση μίας αποφραγμένης σάλπιγγας γεμάτης με υγρό μπορεί να βελτιώσει την έκβαση της εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Αν ήσασταν δική μου ασθενής, θα έπρεπε να δω τις υστεροσαλπιγγογραφίες για να καταλάβω γιατί ο γιατρός σας δηλώνει ότι η κατάσταση της σάλπιγγά σας είναι ανεπανόρθωτη και αν η ανοικτή σάλπιγγα είναι επίσης χαλασμένη. Ωστόσο, με μία «καλή σάλπιγγα», οι πιθανότητές σας να μείνετε έγκυος θα πρέπει να παραμείνουν κανονικές για τους μήνες που έχετε ωορρηξία από εκείνη την πλευρά. Στην πραγματικότητα, πολλές από τις ασθενείς μου έχουν ωφεληθεί από μερικούς μήνες θεραπείας με κιτρική κλομιφαίνη για να προωθήσουν την ανάπτυξη των ωαρίων και από τις δύο ωοθήκες κάθε μήνα.

Συνηθισμένες αιτίες μιας αποφραγμένης σάλπιγγας είναι η μόλυνση, η ενδομητρίωση ή η προγενέστερη πυελική χειρουργική επέμβαση. Δυστυχώς, οι περισσότερες περιπτώσεις όπου η μόλυνση ήταν ο ένοχος, εντοπίζονται μετά από το γεγονός. Μια εξέταση αίματος για το αντίσωμα IgG-χλαμύδια θα καθορίσει αν έχετε εκτεθεί σε αυτήν τη σεξουαλικά μεταδιδόμενη μόλυνση.

Απόφραξη στο σημείο που οι σάλπιγγες συναντούν τη μήτρα

Με βάση την εμπειρία σας, πόσο βελτιώνονται οι πιθανότητες μιας γυναίκας να μείνει έγκυος, αν έχει ανοίξει και τις δύο αποφραγμένες σάλπιγγές της στη σύνδεση με τη μήτρα; Δεν υπάρχει κανένα άλλο πρόβλημα. Ο γιατρός είπε ότι η απόφραξη οφειλόταν στην ξηρή βλέννη και στα υπολείμματα που συσσωρεύθηκαν με την πάροδο του χρόνου. Είπε ότι οι σάλπιγγές μου φαίνονται υγιείς τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά."

Όταν πραγματοποιείται μία υστεροσαλπιγγογραφία για να ελεγχθεί η κατάσταση των σαλπίγγων, συχνά έχουμε την εξής διάγνωση: εγγύς σαλπιγγική απόφραξη. Η υστεροσαλπιγγογραφία, μια διαδικασία με ακτίνες X, καταγράφει την κίνηση ενός υγρού μέσω της μήτρας και των σαλπίγγων για να δούμε αν το πέρασμα μέσα από τις σάλπιγγες είναι ανοικτό, δηλαδή αν ο δρόμος του ωαρίου για τη μήτρα είναι ανοικτός. Η απόφραξη που εμφανίζεται στο σημείο όπου η σάλπιγγα ενώνεται με τη μήτρα, ονομάζεται εγγύς απόφραξη.

Το αν η απόφραξη είναι πραγματικά πρόβλημα, είναι άλλο ζήτημα. Αν αισθάνεστε δυνατό πόνο κατά τη διάρκεια της υστεροσαλπιγγογραφίας, μπορεί να βιώσετε ένα σπασμό του σαλπιγγικού στομίου (άνοιγμα), που μπορεί ψευδώς να δείξει ότι υπάρχει πρόβλημα στη σάλπιγγα. Δεδομένου ότι ο σπασμός δεν είναι πραγματικά σαλπιγγική απόφραξη, αυτό το εύρημα δεν θα μπορούσε να αποτελεί αιτία υπογονιμότητας. Αν η υστεροσαλπιγγογραφία πραγματοποιείται πολύ αργά στον κύκλο σας, μετά από την 10η μέρα περίπου (μετρά την πρώτη μέρα της περιόδου σας σαν μέρα 1), η απόφραξη μπορεί να είναι το αποτέλεσμα ενός πιο χοντρού περιβλήματος της μήτρας που εμποδίζει προσωρινά το σαλπιγγικό στόμιο. Σε μερικές περιπτώσεις, η ξηρή βλέννη ή τα υπολείμματα που αποτελούν τα νεκρά κύτταρα από το μητρικό περίβλημα μπορεί πράγματι να φράσσουν το άνοιγμα.

Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι η ίδια η διαδικασία της εξέτασης της υστεροσαλπιγγογραφίας μπορεί μερικές φορές να βοηθήσει στην απόφραξη και στην ενίσχυση της γονιμότητας. Μια πιο άμεση θεραπεία της εγγύος σαλπιγγικής απόφραξης περιλαμβάνει το πέρασμα ενός λεπτού καλωδίου μέσω του τραχήλου και της μήτρας μέσα στη σάλπιγγα για την απομάκρυνση των υπολειμμάτων. Αυτή η διαδικασία, η επονομαζόμενη αποκατάσταση του αυλού των σαλπίγγων, μπορεί να γίνει πραγματοποιηθεί ως εξωνοσοκομειακή διαδικασία είτε στο τμήμα ακτινολογίας είτε στην αίθουσα χειρουργείου με τη χρήση λαπαροσκόπησης (μια χειρουργική προσέγγιση που περιλαμβάνει την εισαγωγή μικροσκοπικών εργαλείων μέσω των μικρών τομών στην κοιλία). Συχνά οι χειρούργοι προτιμούν την τελευταία διαδικασία, επειδή οι σάλπιγγες μπορούν να αποφραχθούν και στα δύο άκρα, και η λαπαροσκόπηση μπορεί να μας βοηθήσει να ελέγξουμε και τα δύο άκρα.

Αν η σάλπιγγα εμφανίζεται αποφραγμένη και στο άκρο προς τη μήτρα και στο άκρο προς την ωοθήκη, η αποκατάστασή της είναι ανώφελη και η εξωσωματική γονιμοποίηση θα ήταν η πιό κατάλληλη προσέγγιση γονιμότητας. Αν διαπιστώσουμε ότι το άκρο της σάλπιγγας προς την ωοθήκη είναι φυσιολογικό, μπορούμε στη συνέχεια να προχωρήσουμε και να προσπαθήσουμε να ανοίξουμε το άκρο προς τη μήτρα. Μια διαδικασία αποκατάστασης του αυλού ανοίγει τουλάχιστον μία σάλπιγγα σε ποσοστό ως και 85 τοις εκατό των ασθενών. Περίπου το ένα τρίτο των ασθενών αυτών συνεχίζει για να συλλάβει. Αν μία ασθενής δεν μείνει έγκυος σε έξι μήνες, θα πρέπει να κάνει άλλη μια υστεροσαλπιγγογραφία, καθώς μερικές φορές μια σάλπιγγα που ήταν απόφραγμένη στο παρελθόν μπορεί να υποστεί και πάλι απόφραξη.

Και οι δύο σάλπιγγες είναι αποφραγμένες

Τον προηγούμενο μήνα πήγα να κάνω μια υστεροσαλπιγγογραφία και ανακάλυψα ότι και οι δύο σάλπιγγές μου είναι αποφραγμένες. Ο μαιευτήρας – γυναικολόγος μου προτείνει να κάνω εξωσωματική γονιμοποίηση. Είπε ότι δεν θα με συμβούλευε να κάνω χειρουργική επέμβαση στις σάλπιγγές μου λόγω του υψηλού ποσοστού έκτοπης κύησης. Ο σύζυγός μου κι εγώ δεν θέλουμε να κάνουμε εξωσωματική γονιμοποίηση. Αυτό σημαίνει ότι αυτές οι σάλπιγγες δεν μπορούν να ανοίξουν και πάλι; Είναι η εξωσωματική γονιμοποίηση η μόνη πιθανότητα που έχω για να μείνω έγκυος;"

Η υστεροσαλπιγγογραφία είναι μια εξέταση που βλέπει αν οι σάλπιγγες είναι ανοικτές. Μπορούν να αποφραχθούν στη μήτρα, στο μέσο ή στα λεπτά σαν λουλούδια, κροσσωτά άκρα.

Σε μερικές περιπτώσεις, η ίδια η υστεροσαλπιγγογραφία μπορεί να ενισχύσει τη γονιμότητα με την απόφραξη των σαλπίγγων που μπορεί να φραχθούν από νεκρούς ιστούς ή βλέννη. Επίσης, όποτε οι ασθενείς προτείνουν «να ανοίξουμε τις σάλπιγγες» φανταζόμαστε τους γιατρούς να στέκονται σε ένα σημείο βάζοντας TNT και ελπίζοντας ότι μία έκρηξη θα διορθώσει το πρόβλημα. Οι σάλπιγγες δεν μπορούν πραγματικά να «ανοιχτούν.» Έχουν λεπτή δομή που πρέπει να λειτουργεί φυσιολογικά από κάθε άποψη. Πρόκειται περισσότερο για έναν αγωγό που επιτρέπει στο σπέρμα και στο ωάριο να συναντηθούν. Παρέχουν τις χημικές και τις θρεπτικές ουσίες που είναι απαραίτητες για να θρέψουν το γονιμοποιημένο ωάριο κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της ζωής του. Αν η απόφραξη εμφανίζεται στο σημείο όπου η σάλπιγγα ενώνεται με τη μήτρα, μια διαδικασία που ονομάζεται αποκατάσταση του αυλού των σαλπίγγων μπορεί συχνά να καθαρίσει εκείνη την απόφραξη. Ωστόσο, όταν είναι η απόφραξη βρίσκεται στο άκρο των σαλπίγγων, η χειρουργική επέμβαση μπορεί συχνά να δημιουργήσει ένα νέο άνοιγμα, αλλά αυτό δεν συμβάλλει σημαντικά στην αποκατάσταση της φυσιολογικής τους λειτουργίας. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε αρκετά συχνά έκτοπη κύηση ή μια επανάληψη της σαλπιγγικής απόφραξης. Τα ποσοστά επιτυχίας μετά από τη χειρουργική επέμβαση στις σάλπιγγες για την αποκατάσταση μίας αποφραγμένης και διατεταμένης σάλπιγγας είναι συχνά μικρότερα από 10 τοις εκατό, με έναν κίνδυνο της τάξης του 15-25 τοις εκατό να έχουμε έξωμητριο κύηση. Σε αυτήν την περίπτωση, η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι φυσικά η ασφαλέστερη επιλογή (επειδή ο κίνδυνος έκτοπης κύησης είναι πολύ χαμηλότερος) και η πιο οικονομική (επειδή τα ποσοστά επιτυχίας είναι υψηλότερα).

Δυστυχώς, πολλές ασφαλιστικές εταιρείες δεν καταλαβαίνουν ακόμη τα οφέλη της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Ούτε αναγνωρίζουν ότι τα ποσοστά επιτυχίας έχουν βελτιωθεί, καθιστώντας την εξωσωματική γονιμοποίηση μία διαδικασία εξοικονόμησης χρημάτων σε σύγκριση με τις επαναλαμβανόμενες χειρουργικές προσπάθειες αποκατάστασης της γονιμότητας. Η κοντόφθαλμη οπτική της ασφαλιστικής βιομηχανίας έχει οδηγήσει πολλές γυναίκες να υποβληθούν σε επαναλαμβανόμενες χειρουργικές επεμβάσεις που προσφέρουν μικρή ελπίδα επιτυχίας. Εαν ο μόνος παράγοντας γονιμότητάς σας είναι οι αποφραγμένες σάλπιγγες, εφοσον δεν μπορούμε να απαντήσουμε στο τελευταίο σας ερώτημα σχετικά με το ποιες επιλογές έχετε χωρίς να εχουμε μια πιο λεπτομερή αξιολόγηση του ιατρικου και γυναικολογικου ιστοικου σας, η εξωσωματική γονιμοποίηση θα μπορούσε κάλλιστα να προσφέρει τη μέγιστη δυνατή επιτυχία.

Γυναίκα χωρίς μήτρα ή ωοθήκες;

Δείτε εδώ

Συχνή ερώτηση σχετικά με «λάθος» σπερματέγχυση

Έχω ακούσει για περιπτώσεις όπου, για να γίνει σπερματέγχυση σε μια γυναίκα, αντί να χρησιμοποιηθεί το σπέρμα του συζύγου της, χρησιμοποιήθηκε κατά λάθος το σπέρμα ενός άλλου ασθενή και όχι του συζύγου. Με ποιο τρόπο η πρακτική που ακολουθείτε αποτρέπει την πιθανότητα μίας «λάθος» σπερματέγχυσης;"

Το προσωπικό στο Embio είναι ιδιαίτερα προσεκτικό με τις διαδικασίες της σπερματέγχυσης και της γονιμοποίησης, έτσι ώστε να εξασφαλίζει ότι δεν θα συμβεί ποτέ μία «λάθος» σπερματέγχυση. Στην πραγματικότητα, πολλές από τις διαδικασίες που χρησιμοποιούνται από το εργαστηριακό μας προσωπικό για να προσδιορίσουν και να ονομάσουν τα δείγματα σπέρματος και ωαρίων αντιμετωπίζονται ως «χρυσά πρότυπα» και έχουν εφαρμοστεί στις κλινικές σε όλη την Ελλάδα. Κάθε δοχείο που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια ενός κύκλου για τη φύλαξη ενός δείγματος σπέρματος ή ωαρίων, έχει χαραγμένο το όνομα και το επίθετο του ασθενή στην επιφάνεια του γυαλιού, έτσι ώστε να μην υπάρχει καμία πιθανότητα της αφαίρεσης του ονόματος από το ειδικό σκεύος. Σε ένα κύκλο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, κάθε ζευγάρι παίρνει το δικό του ράφι σε έναν επωαστήρα, έτσι ώστε τα έμβρυά του να φυλάσσονται χωριστά από τα άλλα έμβρυα που χρησιμοποιούνται από ζευγάρια που περνούν από τον ίδιο κύκλο και ούτε μία στιγμή στο εργαστήριο δεν βρίσκεται έξω από τον επωαστήρα πάνω από ένα δείγμα που ανήκει σε κάποιο ζευγάρι. Όλες οι διαδικασίες ενδομητριακής σπερματέγχυσης και εξωσωματικής γονιμοποίησης γίνονται ταυτόχρονα και όλες οι ετικέτες με τα ονόματα ελέγχονται και επανελέγχονται από τουλάχιστον δύο εμβρυολόγους ή γυναικολογους προτού γίνει οποιαδήποτε ενέργεια.

Εναλλακτικές λύσεις στην αντιστροφή της βαζεκτομής (επανένωση των άκρων των απολινωθέντων σπερματικών πόρων)

Αφού η σύζυγός μου κι εγώ κάναμε τα παιδιά που θέλαμε, έκανα βαζεκτομή. Μερικά χρόνια αργότερα χωρίσαμε. Τώρα η νέα μου σύντροφος θέλει να κάνουμε δικά μας παιδιά και έχω αρχίσει κι εγώ να το βλέπω θετικά! Έχω διαβάσει σχετικά με την αντιστροφή της βαζεκτομής και δεν φοβάμαι τη χειρουργική επέμβαση, αλλά το ποσοστό επιτυχίας μετά από 10 χρόνια δεν είναι και τόσο καλό. Επιπλέον, υπάρχουν παράγοντες όπως το κόστος και η ταλαιπωρία. Έτσι λοιπόν, αναρωτιέμαι: η ποσότητα του σπέρματος που ανακτάται με εξαγωγή είναι ικανοποιητική για την πραγματοποίηση τεχνητής γονιμοποίησης; Ή συστήνετε κάτι πιο επιθετικό, όπως εξωσωματική γονιμοποίηση; Η σύντροφός μου δεν έχει κανένα πρόβλημα γονιμότητας."

Η εξαγωγή σπέρματος -- ανεξάρτητα από το αν το σπέρμα λαμβάνεται με ορχική βιοψία ή αναρρόφηση ή αναρρόφηση από την επιδιδυμίδα -- δεν παρέχει ικανοποιητικό αριθμό κινητικού σπέρματος για να χρησιμοποιηθεί για σπερματέγχυση. Εκτός από την αντιστροφή της βαζεκτομής, οι επιλογές σας μετά από βαζεκτομή είναι η σπερματέγχυση με σπέρμα δότη, η ανάκτηση σπέρματος και ωαρίων για εξωσωματική γονιμοποίηση, η έγχυση ενος σπέρματος στο ωαρίο κατά τη διάρκεια της εξωσωματικής γονιμοποίησης (μια διαδικασία που ονομάζεται ICSI – ενδοωαριακή έγχυση σπέρματος – μικρογονιμοποίηση) ή η υιοθέτηση.

Πέος με κάμψη / γωνίωση

Μετά από χρόνια που όλα ήταν φυσιολογικά, στην ηλικία των 42, το πέος μου παρουσίασε μία κάμψη 45 μοιρών περίπου προς τα κάτω. Τι θα μπορούσε να το έχει προκαλέσει αυτό και μπορούν να γίνουν πάλι όλα φυσιολογικά;

Η νόσος του Peyronie είναι συχνά η αιτία επώδυνων στύσεων, δυσκολίας στην επίτευξη ή διατήρηση της στύσης και κυρτότητας του πέους με στύση. Η νόσος του Peyronie περιγράφεται ως μία λοίμωξη του γεμάτου με αίμα σηραγγώδους σώματος του πέους. Οι ασθενείς μπορούν συχνά να αισθανθούν μια σκληρή πλάκα στο σημείο της κάμψης στον άξονα του πέους. Θεωρείται ότι αυτή η νόσος προκαλείται από διαταραχές του συνδετικού ιστού, όπως η σύσπαση του Dupuytren, τραύμα στον άξονα του πέους και μόλυνση.

Ενώ μερικές φορές το πρόβλημα επιλύεται από μόνο του, μπορεί να είναι απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση για να αφαιρεθούν αυτές οι πλάκες που μοιάζουν με σκληρίες και παρεμποδίζουν την κανονική αιμάτωση του σηραγγώδους σώματος του πέους κατά τη διάρκεια της διέγερσης και της στύσης. Μετά τη χειρουργική επέμβαση, μπορεί να είναι απαραίτητη μια προσθετική πέους για να μπορεί να επιτευχθεί μία ικανοποιητική επαφή. Έχουν δοκιμαστεί και άλλες θεραπείες, αλλά με περιορισμένη επιτυχία.

Είμαι ο πατέρας;

Η φίλη μου και εγώ περιμένουμε το πρώτο μας παιδί. Μας έχουν δώσει σαν πιθανή ημερομηνία τοκετού την 28η Ιανουαρίου. Δεν είμαι 100 τοις εκατό βέβαιος ότι το παιδί είναι δικό μου. Η τελευταία της περίοδος άρχισε περίπου στις 19 ή 20 Απριλίου, και επιμένει ότι η σύλληψη έγινε είτε στις 22 είτε στις 26 Απριλίου. Αλλά όταν κάνω υπολογισμούς με αφετηρία την πιθανή ημερομηνία τοκετού και πηγαίνοντας προς τα πίσω, έχω σαν αποτέλεσμα την 7η Μαΐου, έτσι υποθέτω ότι η σύλληψη πρέπει μάλλον να έχει γίνει στις αρχές Μαΐου, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ. Το πρόβλημα είναι ότι είχε μια επίσκεψη από έναν άλλο φίλο της στις 8 και 9 Μαΐου, και έχω λόγους να πιστεύω ότι εκείνος νομίζει πως το μωρό είναι δικό του. Πρέπει να ξέρω αν είμαι ο πατέρας και δεν μπορώ να επιλύσω το ζήτημα σχετικά με την ημερομηνία σύλληψης με τρόπο που να με ικανοποιεί. Δεν ξέρω το περιθώριο λάθους σε οποιαδήποτε από αυτές τις μεθόδους υπολογισμού. Μπορείτε να μου κάνετε κάποια πρόταση σχετικά με το πώς μπορώ να λύσω το θέμα αυτό;"

Η σύλληψη θα έχει γίνει πιθανότατα περίπου 38 εβδομάδες πριν από την αναμενόμενη ημερομηνία τοκετού. Η ωορρηξία γίνεται συνήθως δύο εβδομάδες μετά την έναρξη της προηγούμενης περιόδου. Έτσι, σε αυτήν την περίπτωση, αν η περίοδός της είναι κάθε 28 ημέρες, είναι πολύ πιθανό η ωορρηξία να έγινε στις 2-4 Μαΐου.

Είναι μάλλον απίθανο να είστε ο πατέρας αν η μόνη σεξουαλική σας επαφή ήταν μια εβδομάδα ή λιγότερο από την αρχή της προηγούμενης περιόδου. Ο καλύτερος τρόπος να επιλύσετε το ζήτημα αυτό είναι να απαιτήσετε να γίνει τεστ πατρότητας και να ζητήσετε την παροχή νομικών συμβουλών για να προστατευθείτε.

Αντιβιοτικά για την ανεξήγητη στειρότητα;

Ο σύζυγός μου κι εγώ προσπαθούμε να μείνω έγκυος για περισσότερο από ένα χρόνο και έχουμε αρχίσει να κάνουμε εξετάσεις για υπογονιμότητα. Έχω διαβάσει ότι μερικοί γιατροί θεραπεύουν τώρα τις γυναίκες με αντιβιοτικά πριν δοκιμάσουν πιο ακριβές και δύσκολες θεραπείες, όταν δεν υπάρχουν προφανείς λόγοι για την υπογονιμότητα. Κάναμε εξετάσεις και βγήκαμε θετικοί στο ουρεόπλασμα και τώρα παίρνουμε αντιβιοτικά. Υπάρχει πιθανότητα αυτό να μας βοηθήσει να συλλάβουμε;"

Μια θεραπεία με αντιβιοτικά μπορεί να είναι ενδεδειγμένη. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει κανένα αξιόπιστο στοιχείο που να δηλώνει ότι η μόλυνση από ουρεόπλασμα ή από κάποιους απροσδιόριστους ακόμη οργανισμούς είναι η σημαντικότερη αιτία της ανεξήγητης υπογονιμότητας.

Η ανεξήγητη υπογονιμότητα είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά της -- ανεξήγητη. Αυτό σημαίνει ότι πολλά από αυτά τα ζεύγη δεν είναι στείρα. Μάλλον, είναι υπογόνιμα, δηλαδή κάθε μήνα μπορεί να έχουν μια πιθανότητα της τάξεως του 3-10 τοις εκατό να συλλάβουν χωρίς καμία θεραπεία ή παρέμβαση. Δεδομένου ότι οι μελέτες προτείνουν ότι οι χρόνιες μη ανιχνευθείσες μολύνσεις είναι μια σπάνια αιτία υπογονιμότητας, πολλές από αυτές τις επιτυχίες που αναφέρονται στα ζευγάρια που έχουν υποβληθεί σε αντιβιοτική θεραπεία είναι πιθανώς συμπτωματικές. Επιπλέον, οι υπάρχουσες μελέτες δεν υποστηρίζουν τη χρήση των αντιβιοτικών ως ΜΟΝΑΔΙΚΗ θεραπεία για την ανεξήγητη υπογονιμότητα. Θα απαιτούνταν καλά σχεδιασμένες ελεγχόμενες δοκιμές με ψευδοφάρμακα για να υποστηριχθεί αυτή η προσέγγιση.

Το ουρεόπλασμα urealyticum Ureaplasma (UU) είναι ένας τύπος οργανισμού, ο οποίος και στο μέγεθος και στο χαρακτήρα, βρίσκεται κάπου μεταξύ βακτηριδίου και ιού. Το ουρεόπλασμα UU είναι ένας αρκετά κοινός οργανισμός που μπορεί να εντοπιστεί μέχρι και στο 30 τοις εκατό ορισμένων πληθυσμών που υποβάλλονται σε εξέταση. Μπορεί να μεταδοθεί μέσω της σεξουαλικής επαφής, αλλά η παρουσία του δεν θα πρέπει να προκαλέσει ένα τηλεφώνημα σε δικηγόρο με σκοπό το διαζύγιο, επειδή μπορεί κανείς να το κολλήσει και με άλλους τρόπους. Η εξέταση για ουρεόπλασμα UU είναι ακριβή, και οι καλλιέργειες καταδεικνύουν συχνά ένα ψευδώς αρνητικό αποτέλεσμα ακόμη κι αν είστε μολυσμένοι.

Το ουρεόπλασμα UU δεν εμφανίζεται συχνότερα σε ανθρώπους που υποφέρουν από προβλήματα υπογονιμότητας σε σύγκριση με όσους δεν έχουν κανένα πρόβλημα υπογονιμότητας, και η θεραπεία δεν φαίνεται να βελτιώνει τα ποσοστά γονιμότητας. Μια περίπτωση κατά την οποία η θεραπεία μπορεί να είναι ευεργετική, είναι τα ζευγάρια που υποφέρουν από καθ’ έξιν αποβολές. Εδώ, λόγω της δαπάνης και της μειωμένης αξιοπιστίας της εξέτασης ουρεοπλάσματος UU, προτιμώ συνήθως να υποβάλλω τα ζευγάρια αυτά σε μια θεραπεία δέκα ημερών με αντιβιοτικά. Ωστόσο, τα στοιχεία δεν είναι σαφή και οι πιο πρόσφατες καλοσχεδιασμένες μελέτες δεν έχουν παρουσιάσει θετικά αποτελέσματα.

Από την άλλη, συχνά οι ασθενείς μας έχουν θετική αντίδραση αντισωμάτων αίματος στις μολύνσεις από χλαμύδια, ακόμη και όταν μια εξέταση DNA που γίνεται από τραχηλικό δείγμα δεν δείχνει καμία μόλυνση. Η θετική εξέταση αντισωμάτων αίματος σημαίνει ότι κάποια στιγμή υπήρξε μόλυνση. Οι περισσότερες από αυτές τις γυναίκες δεν γνωρίζουν ότι κάποια στιγμή έπασχαν από αυτή η μόλυνση, η οποία μπορεί να βλάψει τις σάλπιγγες. Επειδή τα χλαμύδια μπορούν να βρίσκονται στις σάλπιγγες και να μην εντοπίζονται στις εξετάσεις τραχηλικού δείγματος, πιστεύω ότι η θεραπεία με αντιβιοτικά μπορεί να είναι ευεργετική στη ρύθμιση μιας πιθανής μόλυνσης στις σάλπιγγες. Ωστόσο, τα πλεονεκτήματα της εξέτασης και της θεραπείας για μολύνσεις εκτός από τη γονόρροια, βλεννόρροια και χλαμύδια είναι λίγα ή ανύπαρκτα.

Αντισυλληπτικές ενέσεις για άνδρες

Είμαι ένας άνδρας 36 χρονών και ενδιαφέρομαι για τις ενέσεις ενανθικής τεστοστερόνης ως μέσο αντισύλληψης. Είναι αποτελεσματικές; Ποιάς ειδικότητας γιατρό θα πρέπει να επισκεφθώ για να τις δοκιμάσω;

Οι ενέσεις τεστοστερόνης με στόχο την αντισύλληψη δεν αποτελούν εγκεκριμένη επιλογή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν έχουν προσδιοριστεί οι πιθανές παρενέργειες, όπως τα προβλήματα με τα λιπίδια του αίματος και οι αλλαγές στη διάθεση, και δεν έχουν αντιμετωπιστεί τα μακροπρόθεσμα ζητήματα ασφάλειας.

Για να αρχίσει η μέθοδος αυτή να μειώνει τον αριθμό των σπερματοζωαρίων σας, είναι απαραίτητη μια σειρά ενέσεων κατά τη διάρκεια μερικών μηνών. Για να ελεγχθεί η αποτελεσματικότητα της θεραπείας, απαιτείται σπερμοδιάγραμμα.

Φάρμακα για το έντερο & σπέρμα

Αν ένα άτομο έχει χαμηλό αριθμό σπερματοζωαρίων στο σπέρμα του ως παρενέργεια της λήψης ενός συνταγογραφημένου φαρμάκου, υπάρχει αυξανόμενη πιθανότητα το υπόλοιπο σπέρμα να είναι ελαττωματικό ή μάλλον να δημιουργήσει τις γενετικές ατέλειες ή ατέλειες κατά τη γέννηση, αν γίνει σύλληψη: Το φάρμακο στο οποίο αναφέρομαι είναι το σουλφασαλαζίνη."

Το σουλφασαλαζίνη χρησιμοποιείται συνήθως για να θεραπεύσει μία φλεγμονώδη εντερική νόσο (ελκώδη κολίτιδα). Όπως γνωρίζετε, η θεραπεία με σουλφασαλαζίνη μπορεί να μειώσει τον αριθμό των σπερματοζωαρίων. Μπορεί επίσης να έχει επιπτώσεις στην κινητικότητα του σπέρματος (κίνηση) και στη μορφολογία (μορφή).

Μια μελέτη σε άνδρες με φλεγμονώδη εντερική νόσο αναφέρει ότι, ενώ δεν υπήρξε καμία συνολική αύξηση στις γεννητικές ατέλειες στους απόγονους των ανδρών που έπασχαν από την ασθένεια αυτή, ο κίνδυνος ανωμαλίας ήταν υψηλότερος στη μικρότερη υποομάδα που είχε υποβληθεί σε θεραπεία με σουλφασαλαζίνη. Δυστυχώς, δεν έχουμε ακόμη σαφή απάντηση ως προς το λόγο για τον οποίο συνέβη αυτό. Ήταν το αποτέλεσμα χειρότερο στην υποομάδα, επειδή η ασθένειά τους ήταν πιο σοβαρή και απαίτησε πιο εντατική θεραπεία; Ή οι άνδρες που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με άλλα φάρμακα, κέρδισαν κάποια προστασία ενάντια στις γενετικές ατέλειες ως συνέπεια εκείνων των φαρμάκων;

Έχουμε ακόμη πολλά να μάθουμε προτού μπορέσει η ομάδα μας να σας συμβουλεύσει με εμπιστοσύνη. Αλλά υπάρχει ελπίδα. Μια μελέτη που εξετάζει τα αποτελέσματα μιας νεότερης έκδοσης σουλφασαλαζίνη με εντερικό κάλυμμα, διαπίστωσε ότι δεν είχε επιπτώσεις στην παραγωγή σπέρματος.

Ρωτήστε μας εδώ ό,τι θέλετε για τη δική σας γονιμότητα!

Μην αφήνετε το χρόνο να περνάει, κλείστε δωρεάν ραντεβού άμεσα!

Επικοινωνήστε με τον Δ. Θάνο Παράσχο σήμερα